Corar - Rebeca

Depois que o Sol queimou teus ombros

Eu pude ver trocar a pele

Você me disse com assombro:

«Há tempos que eu não me sentia assim tão leve.»

Eu rebati sem pensar nos escombros

Com ar de quem não quer uma resposta

A casca do passado mesmo fina quando exposta

Pesa na minha cabeça nas suas costas

Ouvir o teu silêncio ecoando me fez corar

Mas do que já faz o Sol

Ouvir o teu silêncio ecoando me fez corar

Mas do que já faz o Sol

Mas antes que eu dormisse me culpando

Franzindo os olhos de baixo do lençol

Você falou que há dias também perde

A visão de olhar na direção da luz

Me dê a mão não dê toda a razão

Se pus tanto a perder

Ouvir o teu silêncio ecoando me fez corar

Mas do que já faz o Sol

Ouvir o teu silêncio ecoando me fez corar

Mas do que já faz o Sol

Ouvir o teu silêncio ecoando me fez corar

Mas do que já faz o Sol

Perguntei depois tranquila

Do tamanho da tua pupila dilatada contra a luz

Esperando que dissesse «na paixão é que ela cresce»

Mas falou que logo ela reduz

(pa pa pa pa pa pa, tchu tchu tchu)

(pa pa pa pa pa pa, tchu tchu tchu)

(pa pa pa pa pa pa, tchu tchu tchu)

(pa pa pa pa pa pa, tchu tchu tchu)

Ouvir o teu silêncio ecoando me fez corar

Mas do que já faz o Sol

Ouvir o teu silêncio ecoando me fez corar

Mas do que já faz o Sol

Ouvir o teu silêncio ecoando me fez corar

Mas do que já faz o Sol

Mas do que já faz o Sol

(pa pa pa pa pa pa, tchu tchu tchu)

(pa pa pa pa pa pa, tchu tchu tchu)

(pa pa pa pa pa pa, tchu tchu tchu)

(pa pa pa pa pa pa, tchu tchu tchu)

Nadat de zon je schouders verbrandde

Ik zag de huid veranderen

Je zei tegen me met verbazing:

"Het is een tijdje geleden dat ik dit licht heb gevoeld."

Ik counterde zonder aan het puin te denken

Met de air van iemand die geen antwoord wil

De schaal van het verleden, zelfs dun bij blootstelling

Het weegt op mijn hoofd op je rug

Toen ik je stilte hoorde echoën, moest ik blozen

Maar wat de zon al doet

Toen ik je stilte hoorde echoën, moest ik blozen

Maar wat de zon al doet

Maar voordat ik in slaap viel, gaf ik mezelf de schuld

Loensen van onder het laken

Je zei dat er dagen zijn dat je ook verliest

Het visioen van naar het licht kijken

Geef me je hand, geef niet de hele reden

Als ik zoveel te verliezen heb

Toen ik je stilte hoorde echoën, moest ik blozen

Maar wat de zon al doet

Toen ik je stilte hoorde echoën, moest ik blozen

Maar wat de zon al doet

Toen ik je stilte hoorde echoën, moest ik blozen

Maar wat de zon al doet

vroeg ik later

De grootte van je verwijde pupil tegen het licht in

Wachten tot je zegt «in passie groeit het»

Maar hij zei dat het snel minder wordt

(pa pa pa pa pa pa, choo choo choo)

(pa pa pa pa pa pa, choo choo choo)

(pa pa pa pa pa pa, choo choo choo)

(pa pa pa pa pa pa, choo choo choo)

Toen ik je stilte hoorde echoën, moest ik blozen

Maar wat de zon al doet

Toen ik je stilte hoorde echoën, moest ik blozen

Maar wat de zon al doet

Toen ik je stilte hoorde echoën, moest ik blozen

Maar wat de zon al doet

Maar wat de zon al doet

(pa pa pa pa pa pa, choo choo choo)

(pa pa pa pa pa pa, choo choo choo)

(pa pa pa pa pa pa, choo choo choo)

(pa pa pa pa pa pa, choo choo choo)