Empty - Ray LaMontagne

She lifts her skirt up to her knees

walks through the garden rose

with her bare feet laughing

I never learned to count my blessings

I choose instead to dwell

in my disasters

I walk on down the hill

through grass grown tall

and brown and still

it’s hard somehow

to let go of my pain

On past the busted back

of that old and rusted Cadillac

that sinks into this fields

collecting rain

well I always feel this way

so empty

so estranged

and of these cut throat busted sunsets

these cold and damp white mornings

I have grown weary

If through my cracked and dusty

dime store lips

I spoke these words out loud

would no one hear me?

Lay your blouse across the chair

let fall the flowers

from your hair

and kiss me with that country mouth

so plain

outside the rain is tapping

on the leaves

to me it sounds like

they’re applauding us the quiet love

we’ve made

well I always feel this way

so empty

so estranged

well I looked my demons in the eyes

lay bare my chest

said do your best

destroy me you see I’ve been to hell and back

so many times

I must admit

you kinda bore me there’s a lot of things

that can kill a man

there’s a lot of ways

to die

yes, and some already did

and walk beside me there’s a lot of things

I don’t understand

why so many people lie

it’s the hurt I hide that fuels

the fire inside me well I always feel this way

so empty

so estranged

Ze tilt haar rok op tot aan haar knieën

wandelingen door de tuinroos

met haar blote voeten lachend

Ik heb nooit geleerd mijn zegeningen te tellen

Ik kies ervoor om te blijven stilstaan

in mijn rampen

Ik loop de heuvel af

door hoog gegroeid gras

en bruin en stil

het is op de een of andere manier moeilijk

om mijn pijn los te laten

Op voorbij de kapotte rug

van die oude en verroeste Cadillac

dat zinkt in deze velden

regen opvangen

nou, ik voel me altijd zo

zo leeg

zo vervreemd

en van deze bloedstollende zonsondergangen

deze koude en vochtige witte ochtenden

Ik ben moe geworden

Als door mijn gebarsten en stoffig

dime store lippen

Ik sprak deze woorden hardop uit

zou niemand me horen?

Leg je blouse over de stoel

laat de bloemen vallen

van je haar

en kus me met die boerenmond

zo duidelijk

buiten tikt de regen

op de bladeren

voor mij klinkt het als

ze applaudisseren voor ons de stille liefde

we hebben gemaakt

nou, ik voel me altijd zo

zo leeg

zo vervreemd

nou ik keek mijn demonen in de ogen

leg mijn borst bloot

zei doe je best

vernietig me, je ziet dat ik naar de hel ben geweest en terug

zo vaak

Ik moet toegeven

je verveelt me ​​een beetje, er zijn een heleboel dingen

die een man kan doden

er zijn veel manieren

sterven

ja, en sommigen deden dat al

en loop naast me, er zijn veel dingen

Ik begrijp het niet

waarom zoveel mensen liegen

het is de pijn die ik verberg die brandstof

het vuur in mij, nou, ik voel me altijd zo

zo leeg

zo vervreemd