Veredicto - Rap Box, Leo Casa 1

Filho, eu te dei tudo, dei vida, dei asas

Eu te dei comida, dei camisa, errei as marcas

E se eu te dei uns tapas foi porque cê deu uns tapas

Eu te avisei, nada de drogas na minha casa

Amor, você é tão sujo, você é um sortudo

Também te dei tudo, foi o primeiro fez tudo

Nosso bebê não vai mais se chamar Bruno

Você é tão burro, tinha que estragar tudo

O Deus me disse que eu só ligo pra pedir

É sempre a mesma coisa, é que eu só penso em mim

E eu vou morrer se eu continuar bebendo assim

Antes de desligar esse é o terceiro e último rim

Sei o que você tá pensando lek, que eu enchi o bolso, que cresceu o dread

Hoje eu não tenho chefe, mas maldito game que me deu um cheque

O tipo de cara que nunca teve nada então quando esses cara vence

Quer estampar na cara que eu não mudei nada

Que eu zerei os caixa e virei tudo em tênis

Estamos todos presos, presas da falsa liberdade

Preconceitos, eu presumo, são pilares da maldade

Antes grilhões que nos prendiam, até nos vendiam pros outros

Hoje é a luxúria que nós prende junto com os cordão de ouro

Tô vendo ela me olhar, michar o Civicão na rua

Mas deixa ele cresce, deixa achar que tá em casa

Descarrega e limpa o sangue da camisa do Damassa

Enquanto escrevo essas rimas tentando achar vacina

Lembrando quando eu transava com a vaca da rua de cima

Podia fritar, não fritei.

Podia flipar, não flipei

Mas falei o que esses bucha ai tá demorando há mais de um mês

Num dizer que não falei das flores, das flores, falei

Não falei foi do amor porque há uns mês atrás matei!

Tey!

Desde o evangelho perdido de Tomé

Meus ouvidos e a minha fé com os amigos sincroniza os sentidos

Aos vivos, sobre morte, mortos, livros, ciclos e a discrepância de que quase

tudo é relativo

Intrigo e entrego hábil ao cego, na metáfora

Meu ego nessa cápsula e enterro no Éden pra aturar outra fábula

Proponho, servo!

Sirvo ao risco prévio

O objetivo é sério

Privo ou sigo, esse que é nosso sonho coletivo

A atenção em ser notado em meio a multidão

Pensadores, professores e alunos em extinção

Somos os computadores cada um com a sua versão

Zoon, ik heb je alles gegeven, ik heb je leven gegeven, ik heb je vleugels gegeven

Ik gaf je eten, ik gaf je een shirt, ik kreeg de verkeerde merken

En als ik je sloeg, was dat omdat jij sloeg

Ik heb je gewaarschuwd, geen drugs in mijn huis

Baby, je bent zo vies, je hebt geluk

Ik heb je ook alles gegeven, jij was de eerste die alles deed

Onze baby zal niet langer Bruno heten

Je bent zo dom, je moest het verpesten

God vertelde me dat ik alleen bel om te vragen

Het is altijd hetzelfde, alleen denk ik alleen aan mezelf

En ik ga dood als ik zo blijf drinken

Voor het ophangen is dit de derde en laatste nier

Ik weet wat je denkt, lek, dat ik mijn zak vulde, dat de angst groeide

Vandaag heb ik geen baas, maar verdomd spel dat me een cheque opleverde

Het type man dat nooit iets had, dus als deze jongens winnen

Je wilt op je gezicht laten zien dat ik niets veranderd heb

Dat ik de kassa's heb afgeruimd en alles in sneakers heb veranderd

We zijn allemaal gevangenen, ten prooi aan valse vrijheid

Vooroordelen, neem ik aan, zijn pijlers van het kwaad

Voordat boeien ons vasthielden, ons zelfs aan anderen verkochten

Vandaag is het lust die ons samenbindt met de gouden koorden

Ik zie haar naar me kijken terwijl ze Civicão op straat aan het pissen is

Maar laat hem opgroeien, laat hem denken dat hij thuis is

Verwijdert en reinigt het bloed van Damassa's shirt

Terwijl ik deze rijmpjes schrijf, probeer ik een vaccin te vinden

Ik herinner me dat ik seks had met de koe op straat hierboven

Ik kon het bakken, ik heb het niet gebakken.

Ik kon flippen, dat deed ik niet

Maar ik zei wat deze struiken al meer dan een maand kosten

Door te zeggen dat ik niet over de bloemen sprak, over de bloemen, sprak ik

Ik sprak niet over liefde, want een paar maanden geleden heb ik hem vermoord!

Te!

Uit het verloren evangelie van Thomas

Mijn oren en mijn geloof met vrienden synchroniseren de zintuigen

Aan de levenden, over de dood, de doden, boeken, fietsen en de discrepantie die bijna

Alles is relatief

Intriges en bekwame overgave aan blinden, in de metafoor

Mijn ego in deze capsule en ik ben begraven in Eden om weer een fabel te verdragen

Ik stel voor, dienaar!

Ik dien op risico

Het doel is serieus

Ik ontneem of volg, dit is onze collectieve droom

Aandacht om opgemerkt te worden in de menigte

Bedreigde denkers, docenten en studenten

Wij zijn de computers, elk met zijn eigen versie