Ramito de Violetas - El Mexicano - Mi Banda El Mexicano -

Era feliz en su matrimonio

Aunque su marido era el mismo demonio

Tenía el hombre un poco de mal genio

Ella se quejaba de que nunca fue tierno

Desde hace ya más de tres años

Recibe cartas de un extraño

Cartas llenas de poesía

Que le han devuelto la alegría

A veces sueña y se imagina

Cómo será aquel que tanto la estima

Sería un hombre más bien de pelo cano

Sonrisa abierta y ternura en sus manos

No sabe quién sufre en silencio

¿Quién puede ser su amor secreto?

Y vive así de día en día

Con la ilusión de ser querida

Ser querida

¿Quién le escribía versos, dime quién era?

¿Quién le mandaba flores por primavera?

Y cada de 9 de noviembre

Sin sobre y sin tarjeta

Le mandaba un ramito de violetas

De violetas

Y cada tarde al volver su esposo

Cansado del trabajo la mira de reojo

No dice nada porque él lo sabe todo

Sabes que es feliz así de cualquier modo

Él es quién le escribe versos

Él, su amante, su amor secreto

Y ella que no sabe nada

Mira a su marido y luego se calla

¿Quién le escribía versos, dime quién era?

¿Quién le manda flores por primavera?

Y cada de 9 de noviembre

Sin sobre y sin tarjeta

Le mandaba un ramito de violetas

Violetas, violetas (Violetas, violetas)

Hij was gelukkig in zijn huwelijk

Hoewel haar man zelf de duivel was

De man was een beetje opvliegend

Ze klaagde dat hij nooit schattig was

Al meer dan drie jaar

Brieven ontvangen van een vreemde

brieven vol poëzie

Dat ze de vreugde hebben teruggegeven

Soms droomt en fantaseert hij

Hoe zal hij zijn die haar zo hoog acht

Het zou een nogal grijsharige man zijn

Open glimlach en tederheid in zijn handen

Je weet niet wie in stilte lijdt

Wie kan je geheime liefde zijn?

En leef zo ​​van dag tot dag

Met de illusie geliefd te zijn

gewenst zijn

Wie schreef verzen voor hem, vertel me wie het was?

Wie stuurde je bloemen in de lente?

En elke 9 november

Geen envelop en geen kaart

Hij stuurde haar een boeket viooltjes

van viooltjes

En elke middag als haar man terugkomt

Moe van het werk kijkt hij haar scheef aan

Hij zegt niets omdat hij alles weet

Je weet toch dat hij zo gelukkig is

Hij is degene die verzen schrijft

Hij, zijn geliefde, zijn geheime liefde

En ze weet van niets

Ze kijkt haar man aan en zwijgt dan

Wie schreef verzen voor hem, vertel me wie het was?

Wie stuurt jou bloemen in de lente?

En elke 9 november

Geen envelop en geen kaart

Hij stuurde haar een boeket viooltjes

Viooltjes, viooltjes (Viooltjes, viooltjes)