La Route - Radio Elvis

«Je n’toublierai jamais» criais-je sur le départ

Mais la nuit s’est levée nous blessant au hasard

Pour me perdre un peu plus, pour nous perdre un peu plus

Un à un un, les mirages s'éteignaient ne laissant sur la terre que la soif

Et à mesure que la vie s'éloignait, ma voix perdait de sa force !

Les dunes se déplaçaient, balayaient mes repères

Laissant à découvert la route

Parsemées d’ossements j’essayais doucement de contenir les vents

Et l’orage s’avançait nous faisant chevaliers de ses légions fantômes

J’ai trop longtemps marché dans les pas d’un cyclone

Un à un un, les mirages s'éteignaient ne laissant sur la terre que la soif

Et à mesure que la vie s'éloignait, ma voix perdait de sa force !

Les dunes se déplaçait, balayaient mes repères

J’ai prononcé des mots que je ne connaissais pas

Jamais si proche de moi que sur les chemins de l’errance

Et le jour est tombé comme on secoue les draps

Promis à d’autres soifs je rebroussai chemin

Le sable coulait de mes mains

Tu vois, je n’t’ai pas oubliée

Tu vois, je n’t’ai pas oubliée

Tu vois, je n’t’ai pas oubliée

Tu vois, je n’t’ai pas oubliée

La route a enfin retrouvé l'éclat des heures premières

Les ossements recouverts j’ai pu enfin

Les ossements recouverts j’ai pu enfin

Relâcher les vents

"Ik zal het nooit vergeten" schreeuwde ik bij de start

Maar de nacht is opgestaan ​​en heeft ons willekeurig pijn gedaan

Om mij een beetje meer te verliezen, om ons een beetje meer te verliezen

Een voor een stierven de luchtspiegelingen weg en lieten alleen de dorst op aarde achter

En terwijl het leven wegtrok, verloor mijn stem zijn kracht!

De duinen bewogen en veegden mijn oriëntatiepunten weg

De weg onbedekt laten

Bezaaid met botten probeerde ik voorzichtig de wind in bedwang te houden

En de storm kwam eraan en maakte ons tot ridders van zijn fantoomlegioenen

Ik heb te lang in de voetsporen gelopen van een cycloon

Een voor een stierven de luchtspiegelingen weg en lieten alleen de dorst op aarde achter

En terwijl het leven wegtrok, verloor mijn stem zijn kracht!

De duinen bewogen, veegden mijn oriëntatiepunten weg

Ik zei woorden die ik niet kende

Nooit zo dicht bij mij als op de paden van dwalen

En de dag is gevallen als we de lakens schudden

Beloofd aan andere dorsten keerde ik terug

Het zand stroomde uit mijn handen

Zie je, ik ben je niet vergeten

Zie je, ik ben je niet vergeten

Zie je, ik ben je niet vergeten

Zie je, ik ben je niet vergeten

De weg heeft eindelijk weer de glans van de vroege uurtjes

De botten bedekt, ik kon eindelijk

De botten bedekt, ik kon eindelijk

Laat de wind los