Goodbye - Quaoar

And I’m gone off her slowly.

Slowly the shadow snuck in home.

Yeah, I rode the light for one night in her places, for her kisses.

But she was so cold… and I saw no turning back…

I’ve tried to erase this hollow goodbye that chases me and arouses the dark.

And it won’t rest, it will reach my core and I won’t shirk it, it will chain me

there.

There where the darkness emerges.

That hole again.

And alone, I still shiver now, remembering how we cried in each of our goodbyes.

And our dance of words of love in kisses of desperate whispering pledges of

never being apart.

And I try to carry on but while, like a sickened polaroid, I titter spitting up

beloved moments of us through my blackened wounds.

I feel there’s something wrong…

I know that something’s wrong.

I’ve tried to erase this hollow goodbye that chases me and awakens the dark.

'cause since that day It outraces all.

It rigs my dreams, I can hear its call.

'Cause down the years the gardens we had have turned to stone.

(I've tried to erase this hollow goodbye that chases me and arouses the dark.)

I’m still stuck in that telephone line.

(…it will chain me there.)

And then the silence.

And then the silence.

And then that silence.

And then the silence, I’ve tried to erase…

Sometimes I still dream you and you are even more perfect than you really are.

Your nose more perfect.

Your lips more perfect.

And now you leave her, and now you leave her, and now you leave her,

and now you leave her…

I wish we could kiss and make love without being accountable to life.

Oh, my little one.

Though we both feel the same old fears yet still we’re eager for a love so real.

I choose damnation.

Come back to me.

My Love, My One, My Babe.

My Girl, My Half, My Whole.

My Only.

My Doom.

En ik ben langzaam van haar af.

Langzaam sloop de schaduw naar binnen.

Ja, ik reed een nacht in het licht in haar plaatsen, voor haar kussen.

Maar ze had het zo koud... en ik zag geen weg meer terug...

Ik heb geprobeerd dit holle afscheid dat me achtervolgt en het duister wakker schudt, uit te wissen.

En het zal niet rusten, het zal mijn kern bereiken en ik zal het niet uit de weg gaan, het zal me ketenen

Daar.

Daar waar de duisternis verschijnt.

Weer dat gat.

En alleen, ik ril nu nog steeds als ik me herinner hoe we huilden bij elk afscheid.

En onze dans van woorden van liefde in kussen van wanhopige fluisterende toezeggingen van

nooit uit elkaar zijn.

En ik probeer door te gaan, maar terwijl ik, als een zieke polaroid, giechelend spuug

geliefde momenten van ons door mijn zwartgeblakerde wonden.

Ik heb het gevoel dat er iets mis is...

Ik weet dat er iets mis is.

Ik heb geprobeerd dit holle afscheid dat me achtervolgt en het donker doet ontwaken, uit te wissen.

want sinds die dag overtreft het alles.

Het manipuleert mijn dromen, ik kan zijn roep horen.

Want door de jaren heen zijn de tuinen die we hadden in steen veranderd.

(Ik heb geprobeerd dit holle afscheid dat me achtervolgt en het duister opwekt uit te wissen.)

Ik zit nog steeds vast in die telefoonlijn.

(...het zal me daar vastketenen.)

En dan de stilte.

En dan de stilte.

En dan die stilte.

En dan de stilte, die ik heb geprobeerd uit te wissen...

Soms droom ik nog steeds van je en ben je nog perfecter dan je in werkelijkheid bent.

Je neus perfecter.

Je lippen perfecter.

En nu verlaat je haar, en nu verlaat je haar, en nu verlaat je haar,

en nu verlaat je haar...

Ik wou dat we konden kussen en vrijen zonder verantwoording af te leggen aan het leven.

Oh, mijn kleintje.

Hoewel we allebei dezelfde oude angsten voelen, verlangen we nog steeds naar een liefde die zo echt is.

Ik kies verdoemenis.

Kom bij me terug.

Mijn liefste, mijn liefste, mijn schatje.

Mijn meisje, mijn helft, mijn geheel.

Mijn enige.

Mijn ondergang.