So Little Time - Provision

I feel I’m closing in

Becoming helpless here below

Confined within my skin

And hearing voices I don’t know

The young and twisted boy inside our windowsill is me

Consciously forgotten

I’m a conversation piece

Have we become so blind we can’t remember it?

We fell for hope that nothing’s wrong

Regretting our indifference

We’re caught in the open winds of the world;

I find our lives are grey

With so many things to say

And so little time

A void in space

An empty face

In the fear of existence

A voice to resound, in the clouds of resistance

What can you say in our defense?

I feel that now we’re victims, of ourselves

And no one can be responsible

Because of the views set forth

They remember

Ik voel dat ik dichterbij kom

Hulpeloos worden hier beneden

Opgesloten in mijn huid

En stemmen horen die ik niet ken

De jonge en gestoorde jongen in onze vensterbank ben ik

Bewust vergeten

Ik ben een gespreksstuk

Zijn we zo blind geworden dat we het ons niet meer kunnen herinneren?

We vielen voor de hoop dat er niets aan de hand is

Spijt van onze onverschilligheid

We zitten gevangen in de open wind van de wereld;

Ik vind dat onze levens grijs zijn

Met zo veel dingen te zeggen

En zo weinig tijd

Een leegte in de ruimte

Een leeg gezicht

In de angst voor het bestaan

Een stem om te weerklinken, in de wolken van weerstand

Wat kun je ter verdediging zeggen?

Ik heb het gevoel dat we nu het slachtoffer zijn van onszelf

En niemand kan verantwoordelijk zijn

Vanwege de uiteengezette opvattingen

Ze herinneren zich