Vertigo - Protoculture, Ilana

I’ve raised hell with my broken lies

Fallen down empty roads beyond the lights

I’ve betrayed myself with my own mind

Sins burning for my soul to revive…

I’m as pure as the dirt at the bottom of my knees

As warm as the ice drowning me while it seeps

So I lay here breathing, craving ways to see

Praying to forgive myself

I want to believe…

I stand here learning to survive

I’m not falling

My faith staring into my eyes

And its calling

Whenever you’re in fear

May your hopes still remain clear

Cause life won’t last forever…

So live your life…

I used to breathe in frozen air

I used to let pain simmer

I used to crawl into the dark

But now I’ve broken through…

Life won’t last forever

So life your life…

Ik heb de hel opgewekt met mijn gebroken leugens

Gevallen op lege wegen voorbij de lichten

Ik heb mezelf verraden met mijn eigen geest

Zonden branden voor mijn ziel om te doen herleven...

Ik ben zo puur als het vuil op de bodem van mijn knieën

Zo warm als het ijs dat me verdrinkt terwijl het sijpelt

Dus ik lag hier te ademen, verlangend naar manieren om te zien

Bidden om mezelf te vergeven

Ik wil geloven…

Ik sta hier om te leren overleven

ik val niet

Mijn geloof in mijn ogen starend

En het roept

Wanneer je bang bent

Moge je hoop nog steeds helder blijven

Want het leven duurt niet eeuwig...

Dus leef je leven…

Ik ademde altijd bevroren lucht in

Ik liet pijn sudderen

Ik kroop in het donker

Maar nu ben ik doorgebroken...

Het leven duurt niet eeuwig

Dus leef je leven...