Jenn Setts - Prolific

Jenn Setts was the new kid in school when I was seventeen

She walked the halls alone stoned as an empty queen

Seldom seen, bare-boned but graceful all the same

She’d sit at the picnic tables even when it rained

Content, carving spiders in the wood

She’d wear a long jacket second-hand hiding in the hood

Sometimes you could find her alone hiding in a nook

Curled up in a corner or even crying in a book

I always wanted to talk but never knew what to say

She moved in this way, quiet, removed and estranged

A tattoo of a moon on her waist, a bruise on her face

With white powder to smooth away the blues and the greys

Her beauty was strange, scars on her wrists were left

In a place where a knife had at one point split the flesh

Fingertips stained with cigarettes you could sense her sweet decay

Yet she was calm and never seemed afraid

We made my love and I, beneath the weeping willow

Nowhere to go at least we can dream a little

Keep it simple as the days go by

Stare at each other’s minds and watch angels die

One day walking down the street I saw her sitting on the curb

Throwing crumbs of bread down to a little ring of birds

The pigeons didn’t stir they gravitated to her silence

Dressed in black, with a little tinge of violet

I approached the pale face not sure what to say

Broke the silence with my step and watched the birds fly away

Reached for words but was left gazing at her black hair

Smiled but nothing came back but a blank stare

Thinking to myself, I should have left her there in peace

Cuz come to think, of it I’d never heard her speak

But took a seat beside her and said «Hi, I’ve seen you around…»

And she responded but she was speaking to the ground

She told me she lived with her dad that her mom was back at home

That she hated this town so she spent most her time alone

But she liked it that way, at least that’s what she said

And then she turned and walked away, and that’s how we met

On the ride home Jenn and I we took the same bus

So we’d sit together but neither of us would say much

I’d get off in my small town she’d get off in the country side

As I moved past from the inner seat my hands would brush her thighs

Sometimes our eyes’d connect, alive in the flesh

There was something between us but it seemed that silence was best

Yet one night I stayed with her until the last stop

An open field small house red sky as a back-drop

We stepped from the bus hands locked and walked inside the house

Into the gloomy dark where all the lights were out

Expect for the flicker of the tv and the red sky in the clouds

To see her father passed out, lying on the couch

She said «He's always like that, no one understands

I don’t see why I have to live with him when my mother can’t,»

He was an ugly man, face stained a rusted tan

The lonely owner of this open country land

I saw her run her hands along his side, in a mournful silence…

Silence.

are you alright???

And she said come, I have, something to show you

A place that I love that I want you to go to

I followed as she ran off deep into the field

To the weeping willow where she stopped and said here

Father said it’s been growing more than a hundred years

It’s where I lie and let the wind whisper sweet nothings in my ear

So we sat under the tree and I could feel her holding on

Her skin was cold and soft but below her soul was calm

Lying on stones and moss until the sun rose at dawn

Watching the smoke and smog roll across the open pond

…Watching the smoke and smog roll across the open pond…

Jenn Setts was de nieuwe jongen op school toen ik zeventien was

Ze liep alleen door de gangen, stoned als een lege koningin

Zelden gezien, kaal maar toch gracieus

Ze zat aan de picknicktafels, zelfs als het regende

Inhoud, spinnen in het hout snijden

Ze droeg een tweedehands lang jack dat zich verstopte in de capuchon

Soms kon je haar alleen vinden in een hoekje

Opgerold in een hoekje of zelfs huilend in een boek

Ik heb altijd al willen praten, maar wist nooit wat ik moest zeggen

Ze bewoog zich op deze manier, stil, verwijderd en vervreemd

Een tatoeage van een maan op haar middel, een blauwe plek op haar gezicht

Met wit poeder om de blauw- en grijstinten weg te werken

Haar schoonheid was vreemd, er waren littekens op haar polsen

Op een plek waar een mes op een gegeven moment het vlees had gespleten

Met sigaretten bevlekte vingertoppen voelde je haar zoete verval

Toch was ze kalm en leek ze nooit bang

We bedreven mijn liefde en ik, onder de treurwilg

Nergens heen kunnen we tenminste een beetje dromen

Houd het simpel naarmate de dagen verstrijken

Staar naar elkaars gedachten en zie engelen sterven

Toen ik op een dag over straat liep, zag ik haar op de stoep zitten

Broodkruimels naar een kleine ring vogels gooien

De duiven verroerden zich niet, ze werden aangetrokken door haar stilte

Gekleed in het zwart, met een vleugje violet

Ik naderde het bleke gezicht en wist niet goed wat ik moest zeggen

Verbrak de stilte met mijn stap en zag de vogels wegvliegen

Reikte naar woorden, maar staarde naar haar zwarte haar

Glimlachte maar er kwam niets terug behalve een lege blik

Ik dacht bij mezelf, ik had haar daar met rust moeten laten

Want nu ik erover nadenk, had ik haar nog nooit horen praten

Maar ging naast haar zitten en zei: "Hallo, ik heb je gezien..."

En ze antwoordde, maar ze sprak tegen de grond

Ze vertelde me dat ze bij haar vader woonde en dat haar moeder weer thuis was

Dat ze deze stad haatte, dus bracht ze de meeste tijd alleen door

Maar ze vond het zo leuk, dat is tenminste wat ze zei

En toen draaide ze zich om en liep weg, en zo hebben we elkaar ontmoet

Op de rit naar huis namen Jenn en ik dezelfde bus

Dus we zaten bij elkaar, maar we zeiden geen van beiden veel

Ik zou uitstappen in mijn kleine stad, zij zou uitstappen op het platteland

Terwijl ik langs de binnenste stoel liep, raakten mijn handen haar dijen

Soms kwamen onze ogen in contact, levend in het vlees

Er was iets tussen ons, maar het leek erop dat zwijgen het beste was

Toch bleef ik op een nacht bij haar tot de laatste halte

Een open veld kleine huis rode lucht als achtergrond

We stapten met onze handen op slot uit de bus en liepen het huis binnen

In het sombere donker waar alle lichten uit waren

Verwacht het flikkeren van de tv en de rode lucht in de wolken

Om te zien hoe haar vader flauwviel, liggend op de bank

Ze zei: "Hij is altijd zo, niemand begrijpt het

Ik zie niet in waarom ik bij hem moet wonen als mijn moeder dat niet kan,»

Hij was een lelijke man, zijn gezicht had een roestbruine kleur

De eenzame eigenaar van dit open land

Ik zag haar met haar handen langs zijn zij glijden, in een treurige stilte...

Stilte.

Gaat het wel goed???

En ze zei: kom, ik heb iets om je te laten zien

Een plek waar ik van hou en waar ik wil dat je heen gaat

Ik volgde haar terwijl ze diep het veld in rende

Naar de treurwilg waar ze stopte en hier zei

Vader zei dat het al meer dan honderd jaar groeit

Het is waar ik lig en de wind lieve woordjes in mijn oor laat fluisteren

Dus we zaten onder de boom en ik voelde haar vasthouden

Haar huid was koud en zacht, maar onder haar ziel was kalm

Liggend op stenen en mos tot de zon opkwam bij zonsopgang

Kijken naar de rook en smog die over de open vijver rollen

...Kijken hoe de rook en smog over de open vijver rollen...