Reality - Project Vela

Your breath is short, life is fleeting.

I’m not ready for mine to take on a

different meaning

Discretion of death—indiscriminate and capricious, like saying fuck it,

let’s give a vicious pull at the strings of a puppet that looks and acts and

sounds like me, ‘cause I’m the creator, the actor, the animator

When everything in life gets harder, we’ll both suffer the fate of a stone

dropped in water

Crafting a persona, putting on a new face.

I’m taking back control of this

inanimate case of something that used to smile, something that used to laugh,

obsessed with a reality that I can’t go back

Down the hatch goes all the pain that ends up stuck in my throat.

I want to push my fingers down inside to make me throw up all the hurt,

up all the doubt

You know it’s gotta come out.

But the way we live this life is in pain

Vibrant in an instant, ghost adjacent the next.

A photo captures life but

ignores death’s effects.

A spark in the eyes, a gleam in the smile,

makes it seem like life might be normal for a while, but it’s not.

The norm is now a fight and a struggle hidden behind a slight joke.

It’s a juggling act between now and eventual like playing in the rain and the

sun hits a puddle—it evaporates and dissipates.

Turns out this life is nothing

great without you

Everything ripped away

It’s harder every day

There’s nothing left to say

I need you with me

Is this reality?

Je adem is kort, het leven is vluchtig.

Ik ben er nog niet klaar voor dat de mijne een

andere betekenis

Discretie van de dood - willekeurig en wispelturig, zoals zeggen fuck it,

laten we een wrede ruk geven aan de snaren van een pop die eruitziet en handelt en

klinkt als mij, want ik ben de maker, de acteur, de animator

Als alles in het leven moeilijker wordt, zullen we allebei het lot van een steen ondergaan

in het water gevallen

Een persona maken, een nieuw gezicht trekken.

Ik neem dit weer in handen

levenloos geval van iets dat vroeger lachte, iets dat vroeger lachte,

geobsedeerd door een realiteit die ik niet kan terugdraaien

Door het luik gaat alle pijn die in mijn keel blijft steken.

Ik wil mijn vingers naar binnen duwen om me alle pijn te laten overgeven,

alle twijfel op

Je weet dat het eruit moet komen.

Maar de manier waarop we dit leven leiden, doet pijn

Levendig in een oogwenk, geest naast de volgende.

Een foto legt het leven vast, maar

negeert de gevolgen van de dood.

Een vonk in de ogen, een glans in de glimlach,

waardoor het lijkt alsof het leven een tijdje normaal is, maar dat is het niet.

De norm is nu een gevecht en een strijd verborgen achter een grapje.

Het is een jongleeract tussen nu en uiteindelijk, zoals spelen in de regen en de

de zon raakt een plas - het verdampt en verdwijnt.

Blijkt dat dit leven niets is

geweldig zonder jou

Alles weggerukt

Het is elke dag moeilijker

Er valt niets meer te zeggen

Ik heb je nodig

Is dit de realiteit?