Exil - Private Paul, Vale

Ich hab' viele Jahre lang gehofft, das wäre alles nicht wahr

Doch sah immer mehr mit jedem vergangenen Tag

Ich hab' nie verstanden, warum das alles geschah

Doch meine letzte Reise habe ich schon lange geplant

Ich hab' alles getan, um dazu zu gehör'n

«Sei leise, versteck' das Blut unter’m Shirt»

Doch jeder Versuch, ein Teil der Grupp zu werden

Hat mir allmählich die Chancn auf eine Zukunft zerstört

Wenn deine Augen sich an diese endlose Dunkelheit angepasst haben

Siehst du langsam die Farben, die so weit in der Vergangenheit lagen

Ich lass' alle Hoffnungen zurück, als hätt' ich je welche gehabt

Und die schwerste Last fällt von mir ab wie ein verwelkendes Blatt

Im Exil, doch unter euch

Für meine Art ist hier kein Platz

Ein Stein löst sich von seinem Berg

Fällt ungehört ins Tal hinab

Spürst du die Stille hier draußen?

Schmeckst du die Ruhe?

(Ruhe)

Du sehnst dich schon ewig danach

Doch du lässt es nicht zu

Fernweh, doch Angst vor den Menschen

Nicht in der Lage, an irgendwas andres zu denken

Seit zehn Jahren außer Verwandte und Eltern

An niemanden einen Gedanken verschwendet

Ein Weg, den dir keiner zeigt

Du und ich sind auf einmal gleich

Das letzte Teil, das bleibt

Einsamkeit als einzige Gemeinsamkeit

Im Exil, doch unter euch

Für meine Art ist hier kein Platz

Ein Stein löst sich von seinem Berg

Fällt ungehört ins Tal hinab

Im Exil, doch unter euch

Für meine Art ist hier kein Platz

Ein Stein löst sich von seinem Berg

Fällt ungehört ins Tal hinab

Jarenlang hoopte ik dat dit niet waar was

Toch zag ik elke dag meer en meer

Ik heb nooit begrepen waarom dit allemaal gebeurde

Maar ik ben mijn laatste reis al lang aan het plannen

Ik heb er alles aan gedaan om erbij te horen

"Wees stil, verstop het bloed onder je shirt"

Toch elke poging om een ​​deel van de groep te worden

Gaandeweg verpestte ik mijn kansen op een toekomst

Wanneer je ogen zich hebben aangepast aan deze eindeloze duisternis

Begin je de kleuren te zien die zo ver in het verleden waren

Ik laat alle hoop achter alsof ik die ooit heb gehad

En de zwaarste last valt van me af als een verwelkend blad

In ballingschap, maar onder jullie

Er is hier geen plaats voor mijn soort

Een steen valt van zijn berg

Valt ongehoord in de vallei

Voel je de stilte hier buiten?

Proef je de rust?

(Rustig)

Je verlangt er al tijden naar

Maar je laat het niet toe

Reislust, maar bang voor mensen

Kan nergens anders aan denken

Tien jaar lang gescheiden van familieleden en ouders

Aan niemand gedacht

Een pad dat niemand je wijst

Jij en ik zijn opeens hetzelfde

Het laatste stuk dat overblijft

Eenzaamheid als het enige wat ze gemeen hebben

In ballingschap, maar onder jullie

Er is hier geen plaats voor mijn soort

Een steen valt van zijn berg

Valt ongehoord in de vallei

In ballingschap, maar onder jullie

Er is hier geen plaats voor mijn soort

Een steen valt van zijn berg

Valt ongehoord in de vallei