Paradigm - Pristina

The night fades into the morning rain

And filling up my eyes

Skies so grey

Thoughts of yesterday

Run bitter in my mind

The pen is spent

No letters sent — they’ll stay here forever

Captive in my mind

The hours drop

The clock is stopped at nine past never

Spinning out of time

I see in the dark

And my eyes trace the stars

While my mind feels the scars

When time was ours

Peace is cast aside when memories collide

And taken with the tide

Lest we forget the time we spent in days of September

Leaves rushing by…

Can you see in the dark?

Can you see the same stars?

Do you feel the same scars?

Will time again be ours?

De nacht gaat over in de ochtendregen

En mijn ogen vullen

De lucht is zo grijs

Gedachten van gisteren

Ren bitter in mijn gedachten

De pen is op

Er zijn geen brieven verzonden. Ze blijven hier voor altijd

Gevangen in mijn gedachten

De uren dalen

De klok staat stil om negen over nooit

Geen tijd meer

Ik zie in het donker

En mijn ogen volgen de sterren

Terwijl mijn geest de littekens voelt

Toen de tijd van ons was

Vrede wordt terzijde geschoven wanneer herinneringen botsen

En meegenomen met het getij

Opdat we de tijd die we in september doorbrachten niet vergeten

Bladeren die voorbij razen...

Kun je in het donker zien?

Zie je dezelfde sterren?

Voel je dezelfde littekens?

Zal de tijd weer van ons zijn?