Грусть - PoTuStoronu

Твой дом стал для тебя западней,

Ты не услышишь морской прибой,

Дорога в никуда будет с тобою навсегда.

Твоя грусть пронзит облака

Ты не увидишь свет вдалеке

Ты захочешь уснуть на века

И утонешь в глубокой…

Моя грусть, пишу тебе письмо с моей маленькой кухни,

Когда рассвет приходит и начинаются будни.

Через два часа проснется этот шумный серый город,

А пока за окнами я слышу первый гум моторов.

Зевая, обыватели спешат куда-то:

Кто-то в школу на уроки, кто-то в универ на пары,

Маленькие дети, закрываясь руками от света,

Вроде бы уже здесь, но все еще летают где-то.

А я сижу один, и, знаешь, так не по себе и постепенно

Нагоняю в такт (и трах квартирных стен !!!)

И день, когда мы придавали новый цвет простым вещам

Уже так далеко, настолько, что не возвратиться нам.

Моя грусть,

Не потеряй мое письмо среди сотен таких же сердец, которые на взводе,

Которым нет покоя в этой беспросветной тьме,

Которым суждено погибнуть в этой глубокой реке.

Твоя грусть пронзит облака.

Ты не увидишь свет вдалеке,

Ты захочешь уснуть на века

И утонешь в глубокой реке.

Грусть, воспаряющая над домами, посетившая с утра миллионы людей,

Спустившись на город осенним холодным туманом,

Пролетевшая торопливо городские аллеи.

Через огромные рамы, сквозняком в квартире,

Она повиснет у тебя где-то над головой,

И растворившись сделав твою комнату тоскливой

Оставит вас наедине с тишиной.

Лучшие уходят рано, так говорят, так есть,

Тогда скажите, почему мы с вами еще здесь?

Почему те, кто дарит надежду не рядом,

Остальные просто топчут землю,

Странно, не так ли?

Это все грусть, это ее вина, в комнате лишь ты и пустая бутылка вина.

Странные мысли в такой обыкновенный вечер

И снова ты захочешь раствориться в бесконечность

Твоя грусть пронзит облака.

Ты не увидишь свет вдалеке,

Ты захочешь уснуть на века

И утонешь в глубокой реке.

Ты не верь этим пустым словам,

Счастье вернется к вам,

Надо лишь подождать,

И о любви не забывать.

Твоя грусть пронзит облака.

Ты не увидишь свет вдалеке,

Ты захочешь уснуть на века

И утонешь в глубокой реке.

Je huis is een val voor je geworden,

Je zult de branding niet horen,

De weg naar nergens zal voor altijd bij je zijn.

Je verdriet zal de wolken doorboren

Je zult het licht in de verte niet zien

Je wilt eeuwenlang slapen

En je zult verdrinken in het diepe...

Mijn verdriet, ik schrijf je een brief vanuit mijn kleine keuken,

Als de dageraad komt en de weekdagen beginnen.

Over twee uur zal deze lawaaierige grijze stad ontwaken,

Ondertussen hoor ik buiten de ramen het eerste geronk van motoren.

Geeuwend haasten de stedelingen zich ergens heen:

Iemand naar school voor lessen, iemand naar de universiteit voor koppels,

Kleine kinderen, hun handen verbergend voor het licht,

Het lijkt er al te zijn, maar ze vliegen nog ergens heen.

En ik zit alleen, en weet je, het is zo ongemakkelijk en geleidelijk

Ik haal het ritme in (en neuk de muren van het appartement !!!)

En de dag dat we simpele dingen een nieuwe kleur gaven

Het is al zo ver, zo ver dat we niet terug kunnen.

Mijn verdriet

Verlies mijn brief niet tussen honderden dezelfde harten die op scherp staan,

Die geen rust hebben in deze hopeloze duisternis,

Die voorbestemd zijn om te vergaan in deze diepe rivier.

Je verdriet zal de wolken doorboren.

Je zult het licht in de verte niet zien

Je wilt eeuwenlang slapen

En je zult verdrinken in een diepe rivier.

Verdriet, zwevend over de huizen, bezocht door miljoenen mensen in de ochtend,

Afdalend op de stad in de koude herfstmist,

Haastig door de steegjes van de stad vliegen.

Door enorme kozijnen, een tocht in het appartement,

Het zal ergens boven je hoofd hangen,

En oplossen waardoor je kamer somber wordt

Zal je alleen laten met de stilte.

De beste vertrekken vroeg, zo zeggen ze, zo is het,

Vertel me dan waarom we nog steeds hier zijn?

Waarom zijn degenen die hoop geven niet in de buurt,

De rest trapt gewoon op de grond

Vreemd, is het niet?

Het is allemaal verdriet, het is haar schuld, er is alleen jij en een lege fles wijn in de kamer.

Vreemde gedachten op zo'n gewone avond

En opnieuw wil je oplossen in het oneindige

Je verdriet zal de wolken doorboren.

Je zult het licht in de verte niet zien

Je wilt eeuwenlang slapen

En je zult verdrinken in een diepe rivier.

Je gelooft deze lege woorden niet,

Geluk zal naar je terugkeren

We moeten gewoon afwachten

En vergeet de liefde niet.

Je verdriet zal de wolken doorboren.

Je zult het licht in de verte niet zien

Je wilt eeuwenlang slapen

En je zult verdrinken in een diepe rivier.