Debris - Port Noir

Through your conscious eyes the trail of dust wears thin

But the flames burn through your unconscious mask

Vanquish the cold that lies in your mind

So where’s your hive?

You’re down by the hands of the cold

We failed in this rapture, and your dream died alone

You would hide in the outline from the dread of a life

On the far side of your mind’s eye, there’s a well that’s struck by drought

Your lies won’t make it rain today

And so I’m crowned in my kingdom of ice

Every streak of light is lost

I’m locked in my own crippled cage

I’m searching thoroughly for the key that would break these bounds

You’re down by the hands of the cold

We failed in this rapture, and your dream died alone

You would hide in the outline from the dread of a life

On the far side of your mind’s eye, there’s a well that’s struck by drought

Your lies won’t make it rain today

Bound from somewhere, like the widow’s eyes, I’m trembling down the line

I’m down by the hands of the cold

We faild in this rapture and your dream died alone

You would hide in the outlines from this dread of a life

On the far side of your mind’s eye, there’s a well that’s struck by drought

Door je bewuste ogen wordt het stofspoor dunner

Maar de vlammen branden door je bewusteloze masker

Overwin de kou die in je geest ligt

Dus waar is je bijenkorf?

Je bent neer door de handen van de kou

We faalden in deze opname en je droom stierf alleen

Je zou je verbergen in de omtrek van de angst van een leven

Aan de andere kant van je geestesoog is een put die is getroffen door droogte

Je leugens zullen het vandaag niet laten regenen

En dus ben ik gekroond in mijn koninkrijk van ijs

Elke lichtstraal gaat verloren

Ik zit opgesloten in mijn eigen kreupele kooi

Ik ben grondig op zoek naar de sleutel die deze grenzen zou doorbreken

Je bent neer door de handen van de kou

We faalden in deze opname en je droom stierf alleen

Je zou je verbergen in de omtrek van de angst van een leven

Aan de andere kant van je geestesoog is een put die is getroffen door droogte

Je leugens zullen het vandaag niet laten regenen

Van ergens gebonden, zoals de ogen van de weduwe, ik tril langs de lijn

Ik ben neer door de handen van de kou

We falen in deze opname en je droom stierf alleen

Je zou je verbergen in de contouren van deze angst voor een leven

Aan de andere kant van je geestesoog is een put die is getroffen door droogte