Somos Iguais - Plutonio

Sempre que vais embora nunca sobra nada

Passo noites em branco de luz apagada

A pensar em silêncio nas águas passadas

Em direções opostas numa mesma estrada

E quando à noite deito na minha almofada

Lembro das consequências, das escolhas erradas

Sempre que eu vou embora eu perco-me em noitadas

Com marcas de batom e roupa amarrotada

Sempre que vou embora nem ligo mais

Sempre que vais embora penso onde vais

Sempre que vou embora fico indiferente

Porque no fundo somos iguais

Sempre que vou embora nem ligo mais

Sempre que vais embora penso onde vais

Sempre que vou embora fico indiferente

Porque no fundo somos iguais

Ela sonha em ter um anel antes de ter quarenta

Tá cansada de ser alvo do que ela aparenta

Diz que a vida lhe ensinou a ser tão ciumenta

Sai à noite para se vingar dos anos noventa

Nem te vou falar dos sítios que ela frequenta

Cada vez que ela abre a boca ninguém argumenta

Sempre que eu lhe dou conselhos fica violenta

Teve uns quantos pretendentes, mas nenhum aguenta

E tu 'tás sempre a reclamar sobre a vida, falar sem medida

A tua boca é linda, mas tens a língua comprida

Tens roupa de mulher, mas ages como uma menina

Diz-me com quem tu andas que eu digo como terminas, eh

E se para ti os homens são todos iguais

Talvez já tenhas experimentado homens a mais

E eu juro toda a vez que nunca mais

Acho que eu tenho queda por bandidas

Sempre que vais embora nunca sobra nada

Passo noites em branco de luz apagada

A pensar em silêncio nas águas passadas

Em direções opostas numa mesma estrada

E quando à noite deito na minha almofada

Lembro das consequências, das escolhas erradas

Sempre que eu vou embora eu perco-me em noitadas

Com marcas de batom e roupa amarrotada

Sempre que vou embora nem ligo mais

Sempre que vais embora penso onde vais

Sempre que vou embora fico indiferente

Porque no fundo somos iguais

Sempre que vou embora nem ligo mais

Sempre que vais embora penso onde vais

Sempre que vou embora fico indiferente

Porque no fundo somos iguais

E tu pensas que ainda me enganas a fingir que não te importas

E ficas-te a enganar da maneira que te comportas

Mas depois do que aconteceu

Só nos resta dizer adeus

E eu sei que tens uns quantos homens a bater na tua porta

Também tenho umas quantas lingeries à minha volta

Dizes que quem falhou fui eu

Mas tu não és melhor do que eu

E agora é tarde para reclamar

Tarde para querer falar

Não tenho nada a dizer

Eu tenho mais a fazer

E agora é tarde para reclamar

Tarde para querer falar

Não sobrou muito a dizer

Tenho outra história a viver

Sempre que vais embora nunca sobra nada

Passo noites em branco de luz apagada

A pensar em silêncio nas águas passadas

Em direções opostas numa mesma estrada

E quando à noite deito na minha almofada

Lembro das consequências, das escolhas erradas

Sempre que eu vou embora eu perco-me em noitadas

Com marcas de batom e roupa amarrotada

Sempre que vou embora nem ligo mais

Sempre que vais embora penso onde vais

Sempre que vou embora fico indiferente

Porque no fundo somos iguais

Sempre que vou embora nem ligo mais

Sempre que vais embora penso onde vais

Sempre que vou embora fico indiferente

Porque no fundo somos iguais

Wanneer je weggaat, is er nooit iets meer over

Ik breng nachten door in het wit met het licht uit

Om na te denken over stilte in vervlogen wateren

In tegengestelde richting op dezelfde weg

En als ik 's nachts op mijn kussen lig

Ik herinner me de gevolgen, de verkeerde keuzes

Telkens als ik wegga, verdwaal ik in nachten

Met lippenstiftstrepen en verkreukelde kleding

Wanneer ik wegga, kan het me niet eens meer schelen

Telkens als je weggaat, denk ik aan waar je heen gaat

Wanneer ik vertrek, ben ik onverschillig

Want diep van binnen zijn we hetzelfde

Wanneer ik wegga, kan het me niet eens meer schelen

Telkens als je weggaat, denk ik aan waar je heen gaat

Wanneer ik vertrek, ben ik onverschillig

Want diep van binnen zijn we hetzelfde

Ze droomt ervan om voor haar veertigste een ring te hebben

Ze is het zat om het doelwit te zijn van hoe ze eruit ziet

Hij zegt dat het leven hem heeft geleerd zo jaloers te zijn

Gaat 's nachts uit om wraak te nemen op de jaren negentig

Ik zal je niet eens vertellen over de plaatsen die ze bezoekt

Elke keer als ze haar mond opendoet, maakt niemand ruzie

Telkens als ik haar advies geef, wordt ze gewelddadig

Er waren een paar vrijers, maar niemand kan het aan

En je klaagt altijd over het leven, praat zonder maat

Je mond is mooi, maar je hebt een lange tong

Je hebt vrouwenkleren, maar je gedraagt ​​je als een meisje

Vertel me met wie je bent en ik vertel je hoe je eindigt, eh

En als mannen voor jou allemaal hetzelfde zijn

Misschien heb je al meer mannen geprobeerd

En ik zweer het elke keer dat ik het nooit zal doen

Ik denk dat ik iets met bandieten heb

Wanneer je weggaat, is er nooit iets meer over

Ik breng nachten door in het wit met het licht uit

Om na te denken over stilte in vervlogen wateren

In tegengestelde richting op dezelfde weg

En als ik 's nachts op mijn kussen lig

Ik herinner me de gevolgen, de verkeerde keuzes

Telkens als ik wegga, verdwaal ik in nachten

Met lippenstiftstrepen en verkreukelde kleding

Wanneer ik wegga, kan het me niet eens meer schelen

Telkens als je weggaat, denk ik aan waar je heen gaat

Wanneer ik vertrek, ben ik onverschillig

Want diep van binnen zijn we hetzelfde

Wanneer ik wegga, kan het me niet eens meer schelen

Telkens als je weggaat, denk ik aan waar je heen gaat

Wanneer ik vertrek, ben ik onverschillig

Want diep van binnen zijn we hetzelfde

En je denkt dat je me nog steeds voor de gek houdt door te doen alsof het je niets kan schelen?

En je wordt misleid door de manier waarop je je gedraagt

Maar na wat er gebeurde

Het blijft alleen voor ons om afscheid te nemen

En ik weet dat er een paar mannen op je deur kloppen

Ik heb ook een paar lingerie om me heen

Je zegt dat ik degene was die faalde

Maar je bent niet beter dan ik

En nu is het te laat om te klagen

laat om te willen praten

ik heb niets te zeggen

ik heb meer te doen

En nu is het te laat om te klagen

laat om te willen praten

Er valt niet veel meer te zeggen

Ik heb nog een verhaal om te leven

Wanneer je weggaat, is er nooit iets meer over

Ik breng nachten door in het wit met het licht uit

Om na te denken over stilte in vervlogen wateren

In tegengestelde richting op dezelfde weg

En als ik 's nachts op mijn kussen lig

Ik herinner me de gevolgen, de verkeerde keuzes

Telkens als ik wegga, verdwaal ik in nachten

Met lippenstiftstrepen en verkreukelde kleding

Wanneer ik wegga, kan het me niet eens meer schelen

Telkens als je weggaat, denk ik aan waar je heen gaat

Wanneer ik vertrek, ben ik onverschillig

Want diep van binnen zijn we hetzelfde

Wanneer ik wegga, kan het me niet eens meer schelen

Telkens als je weggaat, denk ik aan waar je heen gaat

Wanneer ik vertrek, ben ik onverschillig

Want diep van binnen zijn we hetzelfde