Vanité - Pleymo

J’assemble chaque matin des pièces de ma vie

Je rassemble des sourires à montrer aux gens

Pour paraître bien aimable

Parce qu’au fond je boite, la tête dans une boîte

Ça me crève les yeux, empétré, trop anxieux

Alors je lèche mes larmes, rien ne sèche le drame

Quand les autres m’alignent

Quand les autres s’acharnent

De long en large, ma vie en marge

Faudrait que je calque mes pas sur mes voisins de palier

Avec ma vision du monde décalé

Mais y’a rien pour classer ma passion, mon métier

Je rentre pas dans les cases

Je rentrerais jamais dans votre cage

Et alors?

C’est ma vie, c’est mon puzzle

Je suis souvent soumis à des tonnes d’a priori

Je me répands des fois de trop moi

Vouloir montrer que j’aboie

Plus fort que toi, mais j’ai les paumes qui tremblent

Et l’inconnu, je l’appréhende

Cherchant souvent mes yeux d’enfant

De vieux tourments

Sèment le doute, font que parfois je mense

Et que même je triche alors sur mes mains je crache

Je mords mes lèvres

J’en bave ma sève

Je pleure mon venin

De ne savoir rien

Coupé par mille larmes, je me sens laid

Mais c’est comme ça qu’on m’a fait

Je ne suis pas quelqu’un de sage

J’entrerais jamais dans leur cage

Il n’en tient qu'à moi seul

Lancez moi des pierres à mille contre un seul

Ma vanité me sert, elle me protège de vos sales gueules

Pense comme tu le sens, moi, je ne sens plus rien

Je vous tourne le dos, je suis déjà loin

J’entrerais jamais dans cette cage

Ik leg elke ochtend stukjes van mijn leven bij elkaar

Ik verzamel glimlachen om mensen te laten zien

Er leuk uitzien

Want diep van binnen ben ik mank, hoofd in een doos

Het steekt mijn ogen uit, verstrikt, te angstig

Dus ik lik mijn tranen, niets droogt het drama op

Wanneer anderen mij op één lijn brengen

Als anderen het moeilijk hebben

Op en neer, mijn leven aan de zijlijn

Ik zou mijn stappen naar mijn buren moeten modelleren

Met mijn ongebruikelijke wereldbeeld

Maar er is niets om mijn passie, mijn beroep te classificeren

Ik pas niet in de hokjes

Ik zou nooit in je kooi passen

En dan?

Dit is mijn leven, dit is mijn puzzel

Ik ben vaak onderworpen aan tonnen vooroordelen

Ik verspreid mezelf soms te veel

Wil je laten zien dat ik blaf

Sterker dan jij, maar mijn handpalmen trillen

En het onbekende, ik begrijp het

Vaak op zoek naar mijn kinderachtige ogen

Oude kwellingen

Zaai twijfel, laat me soms liegen

En zelfs ik bedrieg zo op mijn handen dat ik spuug

ik bijt op mijn lippen

Ik kwijl mijn sap

Ik huil mijn gif

Niets weten

Gesneden door duizend tranen, voel ik me lelijk

Maar zo ben ik gemaakt

Ik ben geen wijs persoon

Ik zou nooit in hun kooi gaan

Het is aan mij alleen

Gooi me stenen duizend tegen één

Mijn ijdelheid dient me, het beschermt me tegen je vuile gezichten

Denk zoals jij je voelt, ik, ik voel niets meer

Ik keer me de rug toe, ik ben al ver

Ik zou deze kooi nooit binnengaan