Anemia - Pleymo

L'éternelle envie d’encore, incertaine et sans remord

Qui me cogne et qui me tord est une arme obscène

Mais j’ai toujours peine à rester en place

L’attention fait défaut et mes tensions te glacent

Dans le flot de nos larmes qui se teignent

Dans l’anneau de nos âmes qui s'éteignent

Et le mal se tresse

Il se dresse, il m’adore me retient

Et mes fautes me blessent

Contre mon stress je lutterai en vain

Avec le temps il s’aggrave dans mon psychisme il se grave

L'égoïsme à fait de moi son esclave, son roi

Mais j’ai toujours eu du mal à laisser aller

A prendre du temps pour t’observer

Dans le peu qu’il nous reste pour rêver

Dans le feu de nos gestes au passé

Et le mal se tresse

Il m’oppresse, me dévore et me tient

Et mes fautes ne cessent

Contre mon stress je lutterai en vain

Het eeuwige verlangen naar meer, onzeker en zonder wroeging

Wie me slaat en wie me verdraait, is een obsceen wapen

Maar ik vind het nog steeds moeilijk om stil te blijven

Aandacht ontbreekt en mijn spanningen bevriezen je

In de stroom van onze tranen verven

In de ring van onze vervagende zielen

En slechte vlechten

Hij staat, hij aanbidt me, houdt me tegen

En mijn fouten doen me pijn

Tegen mijn stress zal ik tevergeefs strijden

Na verloop van tijd wordt het erger in mijn psyche, het wordt erger

Egoïsme heeft mij tot zijn slaaf, zijn koning gemaakt

Maar ik vond het altijd moeilijk om los te laten

Om de tijd te nemen om je te observeren

In het weinige dat we nog hebben om te dromen

In het vuur van onze gebaren in het verleden

En slechte vlechten

Het onderdrukt me, verslindt me en houdt me vast

En mijn fouten houden niet op

Tegen mijn stress zal ik tevergeefs strijden