Memoirs - Plants

Draw me perfect

Pretend that I won’t let you down

Disregard imperfection and all signs of weakness

Absolve me of the guilt to which I am bound

All, all that I want is to concede

And set myself free

Chained to the fear

Safe from the pain, safe from the mirror

And so I’ll fall on the way down

You’ll stop and stare as I hit the ground

And from my go, every word

I’ll make believe that you wanted more

I am suspension of guilt, I’m a fucking debaser

I’ll say all that I need to get what I want

I am without a dream and what all that you seek is

And I am every word that relentlessly haunts

And every time I close my eyes

I feel every bruise

Another home built a malice in lies

That’s holding my noose, so resolute

And so I’ll fall on the way down

You’ll stop and stare as I hit the ground

And from my go, and every word

I’ll make believe that you wanted more

And now the face of the clock won’t stop taunting me

I’m running from the truth, paralyzed by urgency

And so I’ll fall on the way down

You’ll stop and stare as I hit the ground

And from my go, and every word

I’ll make believe that you wanted more

Teken me perfect

Doe net alsof ik je niet in de steek laat

Negeer imperfectie en alle tekenen van zwakte

Ontsla mij van de schuld waaraan ik gebonden ben

Alles, alles wat ik wil, is toegeven

En mezelf bevrijden

Geketend aan de angst

Veilig voor de pijn, veilig voor de spiegel

En dus val ik onderweg naar beneden

Je stopt en staart terwijl ik de grond raak

En vanaf mijn vertrek, elk woord

Ik zal doen geloven dat je meer wilde

Ik ben opgeschort van schuld, ik ben een verdomde vernederaar

Ik zal alles zeggen wat ik nodig heb om te krijgen wat ik wil

Ik ben zonder een droom en wat je zoekt is alles

En ik ben elk woord dat meedogenloos achtervolgt

En elke keer sluit ik mijn ogen

Ik voel elke blauwe plek

Een ander huis bouwde een boosaardigheid in leugens

Dat is mijn strop vasthouden, zo resoluut

En dus val ik onderweg naar beneden

Je stopt en staart terwijl ik de grond raak

En vanaf mijn vertrek, en elk woord

Ik zal doen geloven dat je meer wilde

En nu blijft de wijzerplaat van de klok me treiteren

Ik ren voor de waarheid, verlamd door urgentie

En dus val ik onderweg naar beneden

Je stopt en staart terwijl ik de grond raak

En vanaf mijn vertrek, en elk woord

Ik zal doen geloven dat je meer wilde