Starless -

Torn from sleep I awoke into a moonless night, gently shaking with every breath

I took inside my lungs I lay there for what felt like eternity.

I swear there’s

something watching me…

The stillness shattered, can this horror taste my fear my body taken and

scraped over a broken mirror, dragged away from the warmth and comfort of the

light, into a darkness cold as ice…

I’ve prayed for forgiveness on my knees, with God as my witness I’ve deceived

these ghosts with a promise that I’ll never keep it’s just so damn tempting but

I’m overwhelmed by the pain and the fear, just a taste of what lies on the

other side of the mirror where the haunting whispers are drawing me nearer to

an infinite spiraling infernal vortex

A dying sun, a black inferno.

Radiant night, starless;

eternal

And so they carried me on shredded hopeless wings, ever marching toward the

deep «God, have mercy!»

He turned his head and looked away.

«Don't let them

take me!»

Behind his mask I see a grin.

«I don’t deserve this!»

I lived my life

without a sin yet here I lie amongst the damned.

Pitching me down under the ice

and blood, a broken angel screams «Here is your God!»

I am greeted at last by a glimpse of his agony, through the spacial distortion.

Contorted with rage, twisted with pain and unending misery, frozen in time,

ne’er dead nor alive, trapped inside this starless, eternal void

A ray of light finally crossed my eyes and I crawled toward it sobbing,

hoping it would save my life.

As we met I looked around me and the hellish

sight was gone, a familiar warmth around me as I gazed out at the dawn,

but I can’t forget, their faces haunt me, every time I close my eyes I’ve

joined them in that hell but I’ve walked in His shoes and I’ve prayed in His

church and I’ve carried His cross and I’ve spoken His verse, but I’m damned

'cause the devil got to me first, God, why is this happening to me…

I’ve prayed for forgiveness on my knees, with God as my witness I’ve deceived

these ghosts with a promise that I’ll never keep it’s all so tempting but I’m

overwhelmed by the pain and the fear, just a taste of what lies on the other

side of the mirror where the haunting whispers are drawing me nearer to an

infinite spiraling infernal vortex

Waiting inside that starless, eternal void

Uit mijn slaap gescheurd werd ik wakker in een maanloze nacht, zachtjes trillend bij elke ademhaling

Ik nam in mijn longen dat ik daar lag voor wat voelde als een eeuwigheid.

Ik zweer dat er is

iets dat naar me kijkt...

De stilte verbrijzeld, kan deze horror mijn angst proeven dat mijn lichaam is weggenomen en?

over een kapotte spiegel geschraapt, weggesleept van de warmte en het comfort van de

licht, in een duisternis koud als ijs...

Ik heb op mijn knieën om vergeving gebeden, met God als mijn getuige heb ik misleid

deze geesten met een belofte dat ik het nooit zal houden, het is gewoon zo verdomd verleidelijk maar

Ik ben overweldigd door de pijn en de angst, gewoon een voorproefje van wat er op de

andere kant van de spiegel waar het angstaanjagende gefluister me dichterbij brengt

een oneindige spiraalvormige helse draaikolk

Een stervende zon, een zwart inferno.

Stralende nacht, zonder sterren;

eeuwig

En dus droegen ze me op verscheurde hopeloze vleugels, altijd marcherend naar de...

diep «God, ontferm U!»

Hij draaide zijn hoofd en keek weg.

"Laat ze niet"

Neem mij!"

Achter zijn masker zie ik een grijns.

«Ik verdien dit niet!»

Ik heb mijn leven geleefd

zonder zonde, maar hier lig ik tussen de verdoemden.

Me onder het ijs gooien

en bloed, roept een gebroken engel «Hier is uw God!»

Ik word eindelijk begroet door een glimp van zijn lijdensweg, door de ruimtelijke vervorming.

Verwrongen van woede, verwrongen door pijn en oneindige ellende, bevroren in de tijd,

nooit dood noch levend, gevangen in deze sterloze, eeuwige leegte

Een lichtstraal kruiste eindelijk mijn ogen en ik kroop er snikkend naar toe,

in de hoop dat het mijn leven zou redden.

Toen we elkaar ontmoetten, keek ik om me heen en de hel

het zicht was verdwenen, een vertrouwde warmte om me heen terwijl ik naar de dageraad staarde,

maar ik kan het niet vergeten, hun gezichten achtervolgen me, elke keer als ik mijn ogen sluit, heb ik

sloot me bij hen aan in die hel, maar ik heb in Zijn schoenen gelopen en ik heb gebeden in Zijn

kerk en ik heb Zijn kruis gedragen en ik heb Zijn vers gesproken, maar ik ben verdoemd

omdat de duivel mij het eerst te pakken kreeg, God, waarom overkomt mij dit...

Ik heb op mijn knieën om vergeving gebeden, met God als mijn getuige heb ik misleid

deze geesten met een belofte dat ik het nooit zal houden, het is allemaal zo verleidelijk, maar ik ben

overweldigd door de pijn en de angst, gewoon een voorproefje van wat er aan de ander ligt

kant van de spiegel waar het angstaanjagende gefluister me dichter bij een

oneindige spiraalvormige helse vortex

Wachten in die sterloze, eeuwige leegte