Stummer Schrei - Pillath, R.e.

Aus ihren Augen scheint für ihn das Tageslicht

Mit ihrem Lächeln geht die Sonne auf und unter, doch von seiner Liebe ahnt sie

nichts

Es fühlt sich an, als würde in ihm ein Vulkangestein

Lava spei’n, immer wenn sie unschuldig ihr Haar durchstreift

Wie wird es sein, könnte er sich überwinden

Um ihr mitzuteil’n, was er aus tiefstem Herz für sie empfindet?

Und jeden angefang’nen Tag mit ihr zusamm’n zu Ende bring’n

Jeden neuen Tag mit einem Kompliment beginn’n

Und in Zeiten, in den’n sie das Schicksal straft

In ihr Ohr zu flüstern: «Alles gut, Schatz, ich bin für dich da!»

Und «Ja!»

sagen zu ihr’n Schwächen, damit sie sich streitet

«Ja!», wenn’s heißt, «Ja, ich will bis dass der Tod uns scheidet.»

Und zum ein' Millionsten Mal bietet sich der Moment

Und sein Herz schlägt — die Seele verbrennt

Worte liegen auf der Zunge, doch trotzt Lufteinhol’n

Bleibt er stumm — kein Wort, kein Mucks, kein Ton

Ich würde dir gern so viel sagen

Und ich finde tausend Worte für dich

Sprech' sie aus, doch hör' sie nicht

Schrei' sie, doch du hörst mich nicht

Worte hallen in die Stille

Stumme Schreie, keine Stimme

Leere …

Schrei' es lauthals heraus, doch du hörst, nein, du hörst mich nicht

Nein, du hörst mich nicht

Nein, du hörst mich nicht

Nein, du hörst mich nicht

Schrei' es lauthals heraus, doch du hörst, nein, du hörst mich nicht

Und seinem Vater fehlt es an Verständnis

Er sah noch nie ein’n ganzen Mann in seinem Sohn, denn sein Verhalten war für

ihn befremdlich

Er wollt' beweisen könn'n, wie viel in ihm steckt

Doch bekam nur Papas Zorn ab, aber nie sein’n Respekt

Und er denkt sich:, Könnt' ich nur aus dieser Stille heraus …‘

Um ihm zu sagen: «Wie oft hätt' ich deine Hilfe gebraucht?»

Wie viele Silben es braucht, um seine Scheu zu versteh’n

«Und wie oft hast du dich für mich vor deinen Freunden geschämt?»

Wie konntest du ein Leben lang mit dei’m Gewissen immer weiterzieh’n

Jedes Mal, wenn du mich kopfschüttelnd alleine ließt

Nur ein Stück Respekt wär' schon eigentlich genug

Denn ich bin kein scheiß Freak, ich bin dein eigen Fleisch und Blut

Und heut ist Vater alt, krank, schwach und senil

Doch in sein’n Blicken schimmert heut noch die Verachtung für ihn

Und die Wut kocht langsam bis zum Brustbein hoch

Doch er schweigt, kein Wort, kein Mucks, kein Ton

Ich würde dir gern so viel sagen

Und ich finde tausend Worte für dich

Sprech' sie aus, doch hör' sie nicht

Schrei' sie, doch du hörst mich nicht

Worte hallen in die Stille

Stumme Schreie, keine Stimme

Leere …

Schrei' es lauthals heraus, doch du hörst, nein, du hörst mich nicht

Nein, du hörst mich nicht

Nein, du hörst mich nicht

Nein, du hörst mich nicht

Schrei' es lauthals heraus, doch du hörst, nein, du hörst mich nicht

Und die Stille in der Nacht wird zur lauten Musik

So laut, dass er kein Auge zukriegt

Und er denkt an seine Kindheit, an die Zeit, wie es war

An die Zweifel vom Arzt, als er mit drei noch nicht sprach

Und das Gesicht von seiner Mutter war vom Kummer entstellt

Als feststand: ihr Sohn kam als Taubstummer zur Welt

Und all die Tränen und die Schmerzen, das Leid und der Hass

Enden wieder nur in einem stummen Schrei in der Nacht

Ich würde dir gern so viel sagen

Und ich finde tausend Worte für dich

Sprech' sie aus, doch hör' sie nicht

Schrei' sie, doch du hörst mich nicht

Worte hallen in die Stille

Stumme Schreie, keine Stimme

Leere …

Schrei' es lauthals heraus, doch du hörst, nein, du hörst mich nicht

Nein, du hörst mich nicht

Nein, du hörst mich nicht

Nein, du hörst mich nicht

Schrei' es lauthals heraus, doch du hörst, nein, du hörst mich nicht

Daglicht schijnt voor hem uit haar ogen

De zon komt op en gaat onder met haar glimlach, maar ze vermoedt zijn liefde

niets

Het voelt alsof er vulkanisch gesteente in zit

Spuug lava uit wanneer ze onschuldig haar haar aait

Hoe zal het zijn, zou hij zichzelf kunnen overwinnen

Om haar uit de grond van zijn hart te vertellen wat hij voor haar voelt?

En eindig elke dag dat je met haar begint

Begin elke nieuwe dag met een compliment

En in tijden waarin het lot hen straft

In haar oor fluisteren: "Het is goed, lieverd, ik ben er voor je!"

En ja!"

vertel haar zwakheden zodat ze vecht

"Ja!" als er staat: "Ja, ik wil tot de dood ons scheidt."

En voor de miljoenste keer dient het moment zich aan

En zijn hart klopt - zijn ziel brandt

Woorden liggen op de tong, maar tart luchtinlaat

Blijft hij stil - geen woord, geen piep, geen geluid

Ik zou je zo graag willen vertellen

En ik kan duizend woorden voor je vinden

Spreek het uit, maar hoor het niet

Schreeuw haar, maar je hoort me niet

Woorden echoën in de stilte

Stille kreten, geen stem

Leeg …

Schreeuw het hardop, maar je hoort, nee, je hoort me niet

Nee, je hoort me niet

Nee, je hoort me niet

Nee, je hoort me niet

Schreeuw het hardop, maar je hoort, nee, je hoort me niet

En zijn vader heeft geen begrip

Hij zag nooit een hele man in zijn zoon, want zijn gedrag was voor

hem vreemd

Hij wilde laten zien waartoe hij in staat is

Maar kreeg alleen papa's woede, maar nooit zijn respect

En hij denkt: 'Kon ik maar uit deze stilte komen...'

Om tegen hem te zeggen: «Hoe vaak zou ik je hulp nodig hebben gehad?»

Hoeveel lettergrepen zijn er nodig om zijn verlegenheid te begrijpen

'En hoe vaak heb je je voor mij geschaamd in het bijzijn van je vrienden?'

Hoe kon je je hele leven doorgaan met je geweten

Elke keer dat je me verliet schudde ik mijn hoofd

Een beetje respect zou eigenlijk genoeg zijn

Want ik ben geen freak, ik ben je eigen vlees en bloed

En vandaag is vader oud, ziek, zwak en seniel

Maar minachting voor hem glinstert nog steeds in zijn ogen

En de woede kookt langzaam tot aan het borstbeen

Maar hij zwijgt, geen woord, geen piep, geen geluid

Ik zou je zo graag willen vertellen

En ik kan duizend woorden voor je vinden

Spreek het uit, maar hoor het niet

Schreeuw haar, maar je hoort me niet

Woorden echoën in de stilte

Stille kreten, geen stem

Leeg …

Schreeuw het hardop, maar je hoort, nee, je hoort me niet

Nee, je hoort me niet

Nee, je hoort me niet

Nee, je hoort me niet

Schreeuw het hardop, maar je hoort, nee, je hoort me niet

En de stilte van de nacht wordt luide muziek

Zo hard dat hij niet kan slapen

En hij denkt aan zijn jeugd, aan de tijd dat het was

Van de twijfels van de dokter toen hij op driejarige leeftijd nog steeds niet sprak

En het gezicht van zijn moeder was ontsierd door verdriet

Toen het zeker was: haar zoon werd doofstom geboren

En alle tranen en de pijn, het lijden en de haat

Eindig weer alleen in een stille schreeuw in de nacht

Ik zou je zo graag willen vertellen

En ik kan duizend woorden voor je vinden

Spreek het uit, maar hoor het niet

Schreeuw haar, maar je hoort me niet

Woorden echoën in de stilte

Stille kreten, geen stem

Leeg …

Schreeuw het hardop, maar je hoort, nee, je hoort me niet

Nee, je hoort me niet

Nee, je hoort me niet

Nee, je hoort me niet

Schreeuw het hardop, maar je hoort, nee, je hoort me niet