Châteaux de sable - Pierre Bachelet

Le ciel n'était pas toujours bleu

C'était pas étonnant

Qu’il pleuve un peu

On se levait souvent très tôt

Pour retrouver nos places

Bien à l’abri du vent

Quelqu’un vendait des glaces

Et moi des heures durant

Je faisais des châteaux

Le sable n'était pas très chaud

C'était pas surprenant

Qu’il y ait du vent

On avait toujours deux maillots

Pour pas rester mouillés

Bien que ce soit l'été

J’aimais le cerf volant

Mais je faisais surtout

Des châteaux à genoux

Des châteaux de sable

Je me souviens

Qu’il ne fallait

Pour faire le mien

Qu’une petite pelle un peu rouillée

Et puis du sable un peu mouillé

Châteaux de sable

Je me rappelle

De ces enfants

Souvent cruels

Qui venaient toujours abîmer

Mon château presque terminé

L'été n'était pas toujours là

C'était même très souvent

Qu’il faisait froid

C'était toujours en Normandie

Que les parents partaient

Avec certains amis

Les souvenirs s’effacent

Sinon qu’au bord de l’eau

Je faisais des châteaux

Des châteaux de sable

Je me souviens

Qu’il ne fallait

Pour faire le mien

Qu’une petite pelle un peu rouillée

Et puis du sable un peu mouillé

Châteaux de sable

Je me rappelle

Que toutes les vagues

Etaient mortelles

Lorsque le soir les ramenait

Vers le château que j’avais fait

De lucht was niet altijd blauw

Het was geen wonder

Laat het een beetje regenen

We stonden vaak heel vroeg op

Om onze stoelen te vinden

Goed beschut tegen de wind

iemand verkocht ijs

En ik voor uren

Ik was kastelen aan het maken

Het zand was niet erg heet

Het was niet verrassend

Laat er wind zijn

We hadden altijd twee shirts

Om niet nat te blijven

Ook al is het zomer

Ik hield van de vlieger

Maar ik deed het vooral

Kastelen op hun knieën

Zandkastelen

ik herinner

Dat het niet hoefde

om de mijne te doen

Dan een kleine roestige schop

En dan wat nat zand

Zandkasteel

ik herinner

Van deze kinderen

vaak wreed

Wie kwam er altijd schade

Mijn kasteel bijna af

De zomer was er niet altijd

Het was zelfs heel vaak

Dat het koud was

Het was nog in Normandië

Dat de ouders weggingen

Met wat vrienden

Herinneringen vervagen

Behalve dat aan de rand van het water

Ik was kastelen aan het maken

Zandkastelen

ik herinner

Dat het niet hoefde

om de mijne te doen

Dan een kleine roestige schop

En dan wat nat zand

Zandkasteel

ik herinner

Dat alle golven

waren dodelijk

Toen de avond hen terugbracht

Naar het kasteel dat ik heb gemaakt