Zitronenwalzer - Peters.

Wie gerne wären wir alle Ausstellungsstücke

Einzigartig von Kopf bis Fuß

Bitte nicht berühren

Platz für 120-mal immer nur dasselbe Lied

Hier im Schrank

Wo Menschen nur noch leere Mäntel sind

Sind auch wir nur Spiegelbild eines großen Ganzen

In dem jeder nach Einzigartigkeit strebt

Und im stillen Kämmerchen miterlebt

Wie einem langsam aber sicher die Luft ausgeht

Nur ein Abziehbild unserer kranken Zeit

Verzeihung für meine Ehrlichkeit

Doch eine Welt verstehen durch Fragen

Nur eine Antwort bleibt stets offen

Mal ehrlich

Wir wollen diese Lieder vergessen

Die uns zu dem machten, was wir sind

Die unsagbare Freude unseres Ausdrucks

Als wir uns versprachen

Nur die Welt verändern und niemals uns

Diese Gefühle von damals sind die blinden Passagiere von heute

Warum wissen wir die Dinge erst zu schätzen, wenn sie längst verloren sind

Warum wissen wir die Dinge erst zu schätzen, wenn sie längst verloren sind

Warum wissen wir die Dinge erst zu schätzen, wenn sie längst verloren sind

Warum wissen wir die Dinge erst zu schätzen, wenn sie längst verloren sind

Hoe we allemaal graag tentoongesteld willen worden

Uniek van kop tot teen

Niet aanraken

Ruimte voor 120 keer alleen hetzelfde liedje

Hier in de kast

Waar mensen maar lege jassen zijn

Ook wij zijn slechts een afspiegeling van een groter geheel

Waarin iedereen streeft naar uniciteit

En ervaren in het rustige kamertje

Hoe je langzaam maar zeker zonder lucht komt te zitten

Gewoon een sticker van onze zieke tijd

sorry voor mijn eerlijkheid

Maar een wereld begrijpen door middel van vragen

Er blijft altijd maar één antwoord open

Eerlijk gezegd

We willen deze liedjes vergeten

Die ons heeft gemaakt tot wat we zijn

De onuitsprekelijke vreugde van onze expressie

Toen we beloofden

Verander alleen de wereld en nooit wij

Die gevoelens van toen zijn de verstekelingen van nu

Waarom waarderen we dingen alleen als ze al lang verloren zijn?

Waarom waarderen we dingen alleen als ze al lang verloren zijn?

Waarom waarderen we dingen alleen als ze al lang verloren zijn?

Waarom waarderen we dingen alleen als ze al lang verloren zijn?