Freunde - Peter Maffay

Du hast wieder gelogen

Du hast wieder geweint

Du hast dein Herz verborgen

Verloren wie mir scheint

Ich kann es nicht ertragen

Wenn du so vor mir stehst

Der Faden ist gerissen

s’ist besser, wenn du gehst

Der Himmel schien zu wanken

Ein Blitz traf mich ins Herz

Ich konnte nicht mehr denken

Ich spürte auch keinen Schmerz

Doch draußen auf der Sraße

Da wurde es mir dann klar

Das dies nicht irgendetwas

das dies das Ende war

Gib mir deine Hand

Schau nicht zurück

Träume gehen verloren

Stück für Stück

Gib mir deine Hand

Schau nur nach vorn

Freunde, die verlässt man nicht im Zorn

Ein Mann hielt mich am Ärmel fest

Sah mitten in mein Gesicht

Meinen Namen willst du wissen?

Er fällt nicht ins Gewicht

dein Spiegel ist zerbrochen

du hast dir weh getan

hörzu, mein Sohn, das beste ist

du fängst von vorne an

Ich ging mit ihm ein Stück zu Fuß

Verstohlen war mein Blick

Wer war der Alte neben mir

wer kannte sein Geschick?

Und langsam dämmerte's in mir

Wir kannten uns schon lang

Ein Blick in seine Augen

Es war ein innerer Zwang

Gib mir dir deine Hand

Schau nicht zurück

Träume gehen verloren

Stück für Stück

Gib mir deine Hand

Schau nur nach vorn

Freunde, die verlässt man nicht im Zorn

Je hebt weer gelogen

Je huilde weer

Je verborg je hart

Verloren lijkt mij

ik kan niet uitstaan

Als je zo voor me staat

De draad is gebroken

het is beter als je gaat

De lucht leek te trillen

Een bliksemschicht trof me in het hart

Ik kon niet meer denken

Ik voelde ook geen pijn

Maar op straat

Toen werd het me duidelijk

Dat dit niets is

dat dit het einde was

geef mij je hand

kijk niet achterom

dromen zijn verloren

beetje bij beetje

geef mij je hand

Kijk gewoon vooruit

Vrienden, je laat ze niet in woede achter

Een man greep mijn mouw

Ik keek recht in mijn gezicht

Wil je mijn naam weten?

Hij maakt niet uit

je spiegel is kapot

Je doet jezelf pijn

luister, mijn zoon, het beste is...

je begint opnieuw

Ik liep een beetje met hem mee

Mijn blik was heimelijk

Wie was de oude man naast mij?

wie kende zijn lot?

En langzaam drong het tot me door

We kennen elkaar al heel lang

Een blik in zijn ogen

Het was een innerlijke dwang

geef mij je hand

kijk niet achterom

dromen zijn verloren

beetje bij beetje

geef mij je hand

Kijk gewoon vooruit

Vrienden, je laat ze niet in woede achter