Antarctica - Peter Adams

I can recall the waves on the shore

That battered the beach with water and more

Full in the air and deep in the ground

I was not alone for miles around

Eyes in the greenest jungles of mine

Would wander around the vines

And in the plains the wind and the rain

With seasons would come and go

And how my gardens grew

How they would twist all through the air

But gone is the fire that warmed me at night

That kept me alive and kept me bright

I’ve drifted far from the colors above

The faces of friends and the ones that I loved

And how my gardens grew

How they would twist all through the air

I cry for the mountains, sing for the shore

And sway for my lost allure

The cold and the darkness have swallowed me up

And famished my love for this life

So I moan in this desolate home and sing my sacred songs again

Let the grinding stones come feast on my bones

I’ll cry for more

Ik kan me de golven op de kust herinneren

Dat beukte het strand met water en meer

Vol in de lucht en diep in de grond

Ik was in de wijde omtrek niet alleen

Ogen in de groenste oerwouden van mij

Zou dwalen rond de wijnstokken

En in de vlakte de wind en de regen

Met seizoenen zou komen en gaan

En hoe mijn tuinen groeiden

Hoe ze door de lucht zouden kronkelen

Maar weg is het vuur dat me 's nachts verwarmde

Dat hield me in leven en hield me helder

Ik ben ver verwijderd van de bovenstaande kleuren

De gezichten van vrienden en degenen van wie ik hield

En hoe mijn tuinen groeiden

Hoe ze door de lucht zouden kronkelen

Ik huil om de bergen, zing om de kust

En zwaaien voor mijn verloren allure

De kou en de duisternis hebben me opgeslokt

En hongerde mijn liefde voor dit leven uit

Dus ik kreun in dit desolate huis en zing mijn heilige liederen opnieuw

Laat de slijpstenen smullen van mijn botten

Ik zal huilen om meer