Ingrá -

Ter domínio do tempo

Minha alma a correr

Sim, sou a filha do vento

Do mar e do sol

Do fogo e do centro

Minha fé em ser

Não vou mais sentir dor

Não vou mais fugir, não vou

Se eu der nome as coisas

Essas perdem-se ao mar

Soldadinho que pousa em meu

Joelho em pleno pôr-do-sol nuclear

Liberdade condicional

Não vou mais cair, não vou

Não sou mais quem fui, só sou

Pra cada rua penso em um tema da minha vida

Uma área, qual é compreensão por trás?

Ando pela rua, ando pela ferida

Ferida essa que já deixei pra trás

Há um buraco fundo na calçada?

Há

Dei a volta, não tô lá, tô em outra rua

Cê sabe o que é se resignificar?

Em resposta ela andou se refazendo lá

As coisas existem depois não existem mais

A substância é o tempo que desperta

O movimento do olhar, memória e lá

Presença é ausência tudo existe para

Desaparecer, a saída é o mar

Vê as nuvens que passam em instantes

Porque a vida tem pressa, eu permaneço

Em estado de subvenção plural

Entremeios

E nós

Entrecorto o azul

Em extensos ruídos

Cheios de si

Um momento

Intenso ao que já soube acolher-se

E deter-se

Imerso

Nos sonhos

Nos ventos

Nos vemos

Nós bebemos

Beheersing van de tijd

Mijn ziel loopt

Ja, ik ben de dochter van de wind

Van de zee en de zon

Van het vuur en het centrum

Mijn geloof in het zijn

Ik zal geen pijn meer voelen

Ik zal niet meer weglopen, dat zal ik niet doen

Als ik dingen noem

Deze gaan verloren op zee

Kleine soldaat die op mijn landt

Knie in het midden van een nucleaire zonsondergang

voorwaardelijke vrijlating

Ik zal niet meer vallen, ik zal niet

Ik ben niet meer wie ik was, ik ben gewoon

Voor elke straat bedenk ik een thema in mijn leven

Eén gebied, wat is het begrip erachter?

Ik loop over straat, ik loop over de wond

Deze wond heb ik al achtergelaten

Is er een diep gat in de stoep?

Er bestaat

Ik draaide me om, ik ben er niet, ik ben in een andere straat

Weet je hoe het is om te berusten?

Als reactie hierop is ze daar aan het herstellen

Dingen bestaan ​​nadat ze niet meer bestaan

De substantie is de tijd die ontwaakt

De look beweging, geheugen en daar

Aanwezigheid is afwezigheid waar alles voor bestaat

Verdwijn, de uitweg is de zee

Zie de wolken zo voorbij trekken

Omdat het leven haast heeft, blijf ik

In staat van subsidie ​​meervoud

Tussenliggend

Het is ons

Ik heb het blauw geknipt

Bij uitgebreid lawaai

vol van zichzelf

Een moment

Intens wat al wist te omarmen

en stop

Ondergedompeld

In dromen

in de wind

Wij zien

We dronken