Ycf - Paws

When I come home to my hometown

I’m not sure which part of me still expects you to be around

Same old faces, same old feelings

But not nostalgia, I’m not revisiting, I am breathing

But not for youth cos we’re still young and not for boredom

Droughts of hope, I’m feeling like the only one

Who couldn’t make it out of here alive

I’m still trying to figure out which part it is

Of me that died, to screw this place

And curse their bones, I’m in a lodging room

Because I no longer have a home

I had a nest, and now it’s gone

I know I said this in a song before

But, fuck it — «Life goes on.»

I’ll have my youth culture forever

You’ll have your youth culture forever

He’ll have his youth culture forever

She’ll have her youth culture forever

Als ik thuiskom in mijn geboorteplaats

Ik weet niet zeker welk deel van mij nog steeds van je verwacht dat je in de buurt bent

Dezelfde oude gezichten, dezelfde oude gevoelens

Maar geen nostalgie, ik kom niet terug, ik adem in

Maar niet voor de jeugd, want we zijn nog jong en niet voor verveling

Droogte van hoop, ik voel me de enige

Wie kon hier niet levend uitkomen?

Ik probeer nog steeds te achterhalen welk deel het is

Van mij die stierf, om deze plek te verknallen

En vervloek hun botten, ik ben in een logeerkamer

Omdat ik geen huis meer heb

Ik had een nest, en nu is het weg

Ik weet dat ik dit eerder in een nummer heb gezegd

Maar verdomme... «Het leven gaat door.»

Ik zal voor altijd mijn jeugdcultuur hebben

Je hebt voor altijd je jeugdcultuur

Hij zal voor altijd zijn jeugdcultuur hebben

Ze zal voor altijd haar jeugdcultuur hebben