The Lowdown 7 -

Michael:

They take our dear girl Katy into a room with windows closed

And make her take the tansan, what I’d call a heroic dose

And sure enough, ten minutes later, she disappears and hell

I swear all them government jackals all start just about peein' themselves

Katy:

A thousand little slaps a thousand kicks when you are down

The stabs with daggers as you just begin to turn around

The blithe offhand abasements 'til there’s tears upon your face

A thousand days that casually just make your poor heart break

A thousand little slanders slap the ice cream from your hand

When you were tear-stained and defenseless that’s when the real insults began

The glee with which a thousand petty cruelties are adhered

Your defilement is something they either love or do not care

I hope you bleed and rot in places where the sun will never shine

And the stench makes all around you in disgust recoil and cry

I hope you all start choking 'til you beg for one last breath

I hope your lives all spiral into pestilence and death

You can all go burn in bonfires where you shriek in ghastly pain

And I hope I live to see it, I hope I get to light the flame

I am done being your victim, watching all your heartless deeds

Your death I hope’s asphyxiation on excrement in extreme

Michael:

Well this is all years ago now, in a place that’s far away

A place about which other people like me have had lots more to say

Ther.

there’s been big ol' grand sagas and sweeping, epic regales

Some that have sat and heard it even say it’s it’s all just characters in tales

But each one of them characters is a whole world, each one’s a big deal

Every passion and longing and heartbreak and doomed struggle, they’re all real

I just tell their stories, I cry every time

Drown myself here in, I know, much too much wine

But whether or not I wonder how much longer I can take

Telling these tales, so many stories, and so much goddamn pain

All right, but this tale’s about Katy, who’s taken that damn drug

And finds herself transported to a prairie in another time and thus

She sees that damn folder that caused all this fool fuss

And so she goes ahead and just picks the thing on up

But then she starts walking, cuz she figures she’s got

About mmmm.

two more hours 'til this drug wears itself on off

She aims to keep walking as far as she can get

Far from that warehouse, the police, and the life that she has led

Michaël:

Ze nemen ons lieve meisje Katy mee naar een kamer met gesloten ramen

En laat haar de tansan nemen, wat ik een heroïsche dosis zou noemen

En ja hoor, tien minuten later verdwijnt ze en verdomme

Ik zweer het je, die jakhalzen van de overheid beginnen allemaal zo ongeveer zelf te plassen

Katy:

Duizend kleine klappen duizend schoppen als je down bent

De steken met dolken als je net begint om te draaien

De vrolijke onhandige vernederingen tot er tranen op je gezicht staan

Duizend dagen die je arme hart gewoon laten breken

Duizend kleine lasteraars slaan het ijs uit je hand

Toen je betraand en weerloos was, begonnen de echte beledigingen

De vrolijkheid waarmee duizenden kleine wreedheden worden nageleefd

Je verontreiniging is iets waar ze van houden of het kan ze niets schelen

Ik hoop dat je bloedt en rot op plaatsen waar de zon nooit zal schijnen

En de stank doet overal om je heen in walging terugdeinzen en huilen

Ik hoop dat jullie allemaal beginnen te stikken totdat je smeekt om een ​​laatste ademteug

Ik hoop dat jullie levens allemaal in de pest en de dood terechtkomen

Jullie kunnen allemaal gaan branden in vreugdevuren waar je schreeuwt van afschuwelijke pijn

En ik hoop dat ik leef om het te zien, ik hoop dat ik de vlam mag aansteken

Ik ben klaar met je slachtoffer te zijn, kijkend naar al je harteloze daden

Uw dood, ik hoop dat de verstikking op uitwerpselen in het uiterste

Michaël:

Nou, dit is nu alle jaren geleden, op een plek die ver weg is

Een plek waarover andere mensen zoals ik nog veel meer te vertellen hebben

daar.

er zijn grote oude sagen en ingrijpende, epische regales geweest

Sommigen die het hebben gehoord, zeggen zelfs dat het allemaal maar personages in verhalen zijn

Maar elk van die karakters is een hele wereld, elk is een groot probleem

Elke passie en verlangen en liefdesverdriet en gedoemde strijd, ze zijn allemaal echt

Ik vertel gewoon hun verhalen, ik huil elke keer

Verdrink mezelf hier in, ik weet het, veel te veel wijn

Maar of ik me afvraag hoe lang ik er nog over kan doen?

Deze verhalen vertellen, zoveel verhalen en zoveel verdomde pijn

Oké, maar dit verhaal gaat over Katy, die dat verdomde medicijn heeft ingenomen

En wordt getransporteerd naar een prairie in een andere tijd en dus

Ze ziet die verdomde map die al deze dwaze ophef veroorzaakte

En dus gaat ze door en pakt het ding gewoon op

Maar dan begint ze te lopen, want ze denkt dat ze heeft

Over mmmm.

nog twee uur totdat dit medicijn zichzelf aan uit gaat

Ze wil zo ver mogelijk blijven lopen

Ver van dat pakhuis, de politie en het leven dat ze heeft geleid