Planetes Marins - Pastora

Aigüa avall baixava una rosa

cel amunt volava un ocell

i la flor besava una onada

que duna abraçada la deixà sense arrels.

Entre núvols locell la mirava

quèien els pètals, nua la flor

tot piulant volia salvar-la

però les espines punxàven el vòl

els amors que no oblidaré

són aquells que no vaig tenir

si pogués, només, sommiar

que una ona em pogués estimar.

Era el mar més gran que recordo

un planeta de peixos i sal

i la flor per més que estudiava

la seva bellesa no aprenia a nedar.

Els amors que no oblidaré

són aquells que vaig tenir

si pogués, només, sommiar

que una ona em pogués segrestar.

Er kwam een ​​roos uit het water

een vogel vloog hoog in de lucht

en de bloem kuste een golf

dat een knuffel haar zonder wortels achterliet.

Tussen de wolken keek hij naar haar

de bloemblaadjes vielen, de bloem kaal

tijdens het tweeten wilde hij haar redden

maar de doornen doorboorden de vlucht

de liefdes die ik niet zal vergeten

zij zijn degenen die ik niet had

als hij maar kon dromen

dat een golf van me zou kunnen houden.

Het was de grootste zee die ik me kan herinneren

een planeet van vis en zout

en de bloem, hoeveel hij ook studeerde

haar schoonheid leerde niet zwemmen.

De liefdes die ik niet zal vergeten

zij zijn degenen die ik had

als hij maar kon dromen

dat een golf me zou kunnen ontvoeren.