Karma -

Crashing to the surface.

My convictions lay bare before the tempest.

As chaos explodes around me, I find myself in the jaws of destruction.

Tested, by the force of the tempest.

Pushed, to the point of no return.

Losing ground.

Let the steel of my resolve be not bested by the sum of my fears.

Clarity unfolds, a moments calm in the eye of the storm.

Relentless, I surge onward.

Surfacing.

No regrets.

No second chance.

Nothing will hold me back.

Shipwrecked bones carry my seasick heart home.

Carry me home.

Tension clings to me.

Resistance coils inside.

Forcing me down, I fear nothing, into Poseidon’s arms.

Forcing me down, I fear nothing, I must hold on.

This is a strength born in misery.

A focus cut of this insanity.

I fight my way from the gates of hell.

I hold on.

A body, locked in the vice grip of conflict.

A mind, sharpened on the shards of disappointment.

And from the depths of Hell I rise.

From gilded cage, my spirit flies.

Memories of another life call me home.

Surfacing.

Shipwrecked bones

Carry my seasick heart hom

Crashen naar de oppervlakte.

Mijn overtuigingen lagen bloot voor de storm.

Terwijl de chaos om me heen ontploft, bevind ik me in de kaken van vernietiging.

Getest, door de kracht van de storm.

Geduwd, tot het punt van geen terugkeer.

Terrein verliezen.

Laat het staal van mijn vastberadenheid niet overtroffen worden door de som van mijn angsten.

Er ontvouwt zich duidelijkheid, een moment van rust in het oog van de storm.

Meedogenloos ga ik verder.

Opduiken.

Geen spijt.

Geen tweede kans.

Niets houdt me tegen.

Schipbreukelingen dragen mijn zeezieke hart naar huis.

Draag me naar huis.

De spanning klampt zich aan me vast.

Weerstandsspoelen aan de binnenkant.

Mij ​​dwingend, ik vrees niets, in de armen van Poseidon.

Mij ​​dwingend, ik vrees niets, ik moet volhouden.

Dit is een kracht geboren in ellende.

Een focus van deze waanzin.

Ik vecht mijn weg van de poorten van de hel.

Ik hou vol.

Een lichaam, opgesloten in de greep van een conflict.

Een geest, scherp op de scherven van teleurstelling.

En uit de diepten van de hel verrijs ik.

Uit een vergulde kooi vliegt mijn geest.

Herinneringen aan een ander leven noemen me thuis.

Opduiken.

Schipbreukelingen

Draag mijn zeezieke hart naar huis