Horizons -

Our eyes drawn open,

Free from the thought of doubt,

Free from the selfish conflict.

Now blind these words,

Chase us.

With open arms we stand,

Before the dawn.

The sun seems to have been rising,

Ever since I can recall,

Branding a sense of permanence,

To this lying world.

Your words like icy air,

You lies like merciless, burning flesh.

To hope for something more,

To dream of substance.

Like a martyr before us,

We need to die.

Like a martyr before us,

We dream to die.

Masochistic to think,

This would be remembered (would be remembered).

Sadistic, perpetuation

Of stagnation.

There is nothing as empty,

As waiting to die.

We’ve spent our lives,

Wasting, as time eats us alive.

Your sunsets go on be-falling,

Ever since I can recall.

The only sense,

Of permanence,

In this dying world.

Sit back and watch,

As time eats us alive.

Everyone who know me,

Know me.

Destined to die,

Die.

The marks I left upon this world,

Will wash away,

in time.

In time,

And so it ends.

In time,

It all finds an end.

In time,

And so it ends.

In time,

We all find an end.

With broken arms,

And hollow eyes,

I’ll wait to return to oblivion.

Embrace our last,

Empty horizon.

Embrace our last,

Empty,

Horizons.

Horizons.

Horizons.

Horizons.

Onze ogen opengetrokken,

Vrij van de gedachte aan twijfel,

Vrij van het egoïstische conflict.

Verblind nu deze woorden,

Achtervolg ons.

Met open armen staan ​​we,

Voor de dageraad.

De zon lijkt op te komen,

Sinds ik me kan herinneren,

Branding een gevoel van duurzaamheid,

Naar deze leugenachtige wereld.

Jouw woorden als ijskoude lucht,

Je liegt als meedogenloos, brandend vlees.

Om op iets meer te hopen,

Om te dromen van substantie.

Als een martelaar voor ons,

We moeten dood.

Als een martelaar voor ons,

We dromen ervan om te sterven.

Masochistisch om te denken,

Dit zou worden onthouden (zou worden onthouden).

Sadistisch, bestendiging

Van stagnatie.

Er is niets zo leeg,

Als wachten om te sterven.

We hebben ons leven doorgebracht,

Verspilling, want de tijd vreet ons levend.

Je zonsondergangen blijven vallen,

Sinds ik me kan herinneren.

De enige zin,

van permanentie,

In deze stervende wereld.

Leun achterover en kijk,

Terwijl de tijd ons levend opeet.

Iedereen die mij kent,

Kent me.

Voorbestemd om te sterven,

Dood gaan.

De sporen die ik op deze wereld heb achtergelaten,

zal wegspoelen,

op tijd.

Op tijd,

En zo eindigt het.

Op tijd,

Het vindt allemaal een einde.

Op tijd,

En zo eindigt het.

Op tijd,

We vinden allemaal een einde.

Met gebroken armen,

En holle ogen,

Ik wacht om terug te keren naar de vergetelheid.

Omarm onze laatste,

Lege horizon.

Omarm onze laatste,

Leeg,

horizonten.

horizonten.

horizonten.

horizonten.