Paper Cranes -

All my devotion, dissolved into waves.

All these memories repressed in my mind,

all these secrets their lights must not find.

Let oceans lay to waste all I can’t erase,

paper cranes with tales untold shall sink beneath the waves.

Carry my shame to the depths of the seas.

Little birds swallowed by a raging monster,

Spitting out all these bones and feathers.

Sink.

As the silence numbs my senses,

I see a fading light,

whispering in endless torture,

over and over again.

Watch your lies, as they crumble all around you,

taking down everything you cared about,

leaving you with nothing but sorrow and regret,

none you can forget.

And if you think you’ll come back.

Well you can’t be more wrong.

For once the dark takes hold,

you’ll never find your way home.

All that was promised,

all my devotion,

let them sink forever,

forever,

forever sink.

Al mijn toewijding, opgelost in golven.

Al deze herinneringen verdrongen in mijn geest,

al deze geheimen mogen hun lichten niet vinden.

Laat oceanen alles verspillen wat ik niet kan wissen,

papieren kraanvogels met onnoemelijke verhalen zullen onder de golven zinken.

Draag mijn schaamte naar de diepten van de zeeën.

Vogeltjes opgeslokt door een woedend monster,

Al die botten en veren uitspugen.

Wasbak.

Terwijl de stilte mijn zintuigen verdooft,

Ik zie een vervagend licht,

fluisterend in eindeloze martelingen,

opnieuw en opnieuw.

Let op je leugens, terwijl ze overal om je heen afbrokkelen,

alles weghalen waar je om gaf,

je achterlatend met niets dan verdriet en spijt,

niemand die je kunt vergeten.

En als je denkt dat je terugkomt.

Nou, je kunt niet meer ongelijk hebben.

Voor een keer grijpt het duister in,

je zult nooit je weg naar huis vinden.

Alles wat was beloofd,

al mijn toewijding,

laat ze voor altijd zinken,

voor altijd,

voor altijd zinken.