Inner Chanting - Paradigma

O' dreamy whisperer, o' serene wind

Traverse through me and bring close to my kin

Into the tree so the mountain may sing

Ashes are flowers, my fountain to spring

Gather old stones as my soul is set free

Lay them in nests of all infinity

Steep hills through crypts and the halls I can see

Fairies in wind hear me, I summon thee

Fairies in wind, hear me calling

Let the flood begin, as my chanting

Unites mud moss and star

The grim ones dance in the blood

Of the ancient lore that’s lost

Stride upon bright air like an angel

Virgin without fear, nature compels

Me to cut the thread, vis of yonder

Allures me with ancientry lustrum

Fairies, heave me…

As I chant the circling rime…

Conjure the fires from deepest waters

Passionately dance into forest blessed

Lust for the misty mazes and you’ll find

Dusk is dawn as your realm is the divine

Urios guides my way as I fly

Growing zygote through Tirana of life

During Alagas a Ruach to be

Shaped as a raven in prodigy

I wend in wind and I will be a

Fairy in wind, gleeful creature

Find a thrawn queen in the terre verte

Unite mud moss and star

And the seared ones dance in the blood

Of the ancient lore once lost

The spiral unwinds, lurid it shines

The Ancient of days reveals the

Sparkling gift of Mantiens

Fairies calling

Chanting aphrodisiac

Untied, a thrawn king

Flies through the zodiac

Immortalise through affectation

Drink your blood poured in the grail

Journey through the deepest spirals

Into nature’s inner veil

Use your powers to experience

Life and death, your soul’s ordeal

Seek the faries and the ravens

While your mind is still unsealed

O' dromerige fluisteraar, o' serene wind

Doorkruis mij en breng dicht bij mijn verwanten

In de boom zodat de berg kan zingen

As is bloemen, mijn fontein voor de lente

Verzamel oude stenen terwijl mijn ziel wordt bevrijd

Leg ze in nesten van alle oneindigheid

Steile heuvels door crypten en de gangen die ik kan zien

Feeën in de wind horen me, ik roep je op

Feeën in de wind, hoor me roepen

Laat de zondvloed beginnen, zoals mijn gezangen

Verenigt moddermos en ster

De grimmige dansen in het bloed

Van de oude kennis die verloren is gegaan

Stap op heldere lucht als een engel

Maagd zonder angst, de natuur dwingt

Ik om de draad door te knippen, vis van daarginds

Verleidt me met het lustrum van de oudheid

Feeën, hef me op...

Terwijl ik de cirkelende rijm zing...

Tover de vuren uit de diepste wateren

Dans hartstochtelijk gezegend het bos in

Verlang naar de mistige doolhoven en je zult vinden

De schemering is de dageraad, want je rijk is het goddelijke

Urios wijst me de weg terwijl ik vlieg

Groeiende zygote door Tirana van het leven

Tijdens Alagas a Ruach to be

Gevormd als een raaf in wonderkind

Ik wend in de wind en ik zal een

Fee in de wind, vrolijk wezen

Vind een geworpen koningin in de terre verte

Verenig moddermos en ster

En de aangebraden dansen in het bloed

Van de oude kennis die ooit verloren was gegaan

De spiraal wikkelt zich af, lugubere hij schijnt

De Oude van dagen onthult de

Sprankelend cadeau van Mantiens

feeën roepen

afrodisiacum zingen

Ongebonden, een geworpen koning

Vliegt door de dierenriem

Vereeuwigen door aanstellerij

Drink je bloed, gegoten in de graal

Reis door de diepste spiralen

In de innerlijke sluier van de natuur

Gebruik je krachten om te ervaren

Leven en dood, de beproeving van je ziel

Zoek de faries en de raven

Terwijl je geest nog steeds niet verzegeld is