Desintoxicada - OV7

Hay amores que apagan el alma,

Que se hospedan y luego te matan

Que hacen nudos en el corazón,

Que se riegan con solo dolor.

Hay caricias que pronto caducan,

Que envejecen y pronto maduran

Que extravían de pronto su voz,

Que deslavan por dentro tu amor

Desintoxicada de cada palabra,

De tu anémico amor,

Tu raquitico amor

De las ruinas de tu corazón.

Desintoxicada de cada mirada,

Del patético amor,

Tu esquelético amor

De tu boca que sabe a dolor.

A dolor…

Aaaa dolor…

Hay amores que dejan su marca,

Otros que pronto se desquebrajan,

Laberintos que te hacen perder

La noción del calor de tu piel

Hay colores que se difuminan,

Hay semillas que nunca germinan,

Accidentes en el corazón

Nubes negras que tapan al sol.

Desintoxicada de cada palabra,

De tu anémico amor,

Tu raquitico amor

De las ruinas de tu corazón.

Desintoxicada de cada mirada,

Del patético amor,

Tu esquelético amor

De tu boca que sabe a dolor.

Y por fin, desperté

Del hechizo que me hizo dormir

Y por fin, me mudé

De recuerdo que me hizo sufrir, sufrir.

Desintoxicada de cada palabra,

De tu anémico amor,

Tu raquitico amor

De las ruinas de tu corazón.

Desintoxicada de cada mirada,

Del patético amor,

Tu esquelético amor

De tu boca que sabe a dolor.

Er zijn liefdes die de ziel doven,

Dat ze blijven en dan vermoorden ze je

die knopen in het hart maken,

Die worden bewaterd met alleen pijn.

Er zijn liefkozingen die snel verlopen

Die oud worden en snel volwassen worden

Die plotseling hun stem verliezen,

Die je liefde van binnen wegspoelt

Ontgift van elk woord,

van je bloedarme liefde,

je gammele liefde

Uit de ruïnes van je hart.

Ontgift van elke blik,

van zielige liefde,

je skelet liefde

Uit je mond die naar pijn smaakt.

pijn…

aaah pijn...

Er zijn liefdes die hun sporen achterlaten,

Anderen die snel uit elkaar vallen,

Labyrinten die je doen verliezen

Het idee van de warmte van je huid

Er zijn kleuren die vervagen

Er zijn zaden die nooit ontkiemen,

hart ongevallen

Zwarte wolken die de zon bedekken.

Ontgift van elk woord,

van je bloedarme liefde,

je gammele liefde

Uit de ruïnes van je hart.

Ontgift van elke blik,

van zielige liefde,

je skelet liefde

Uit je mond die naar pijn smaakt.

En eindelijk werd ik wakker

Van de betovering die me in slaap bracht

En als laatste ben ik verhuisd

Ik herinner me dat hij me liet lijden, lijden.

Ontgift van elk woord,

van je bloedarme liefde,

je gammele liefde

Uit de ruïnes van je hart.

Ontgift van elke blik,

van zielige liefde,

je skelet liefde

Uit je mond die naar pijn smaakt.