The Amber Light - Ouroboros

The charred wood now stirs, somewhere truly lost.

white haze to blur the years.

The amber light, torturous writhe.

Unconsciously enslaved and wrought, to the end.

Siren by the drying brook, weak from this emptiness

that you feel, are you not just a dream?

Murder by the temple road, split from this existence,

that you feared.

This world will never be… clean.

Forlorn.

Bittered, nevermore these words.

Plagued by a chain of violent memories.

Miles of winding orchard, weaving the ruins wide,

ceaselessly aflame and burning white.

This weight…

All, forlorn…

Serotinal…

I was prodigious…

Strength, despite the cold asunder.

Waste, in spite of life, you sacrifice.

Winds, invite the dusty slumber

Time, relentlessly you destroy.

A curse befalls dusk, somewhere truly lost.

Unconsciously a slave to thought, in the end.

Raging cataclysm, from the abysmal depths

of the mind, escape the rising tide.

Mist so unrelenting, under the jaded moon

Glowing through, a gift of amber bloom.

This wait…

Withered, nevermore this path.

All of my peace has faded into dawn.

Buried in the orchard, scalded of deception,

paralysed and silent as the grave.

This weight…

All, forlorn…

Het verkoolde hout roert zich nu, ergens echt verloren.

witte waas om de jaren te vervagen.

Het amberkleurige licht, martelend kronkelt.

Onbewust tot slaaf gemaakt en bewerkt, tot het einde.

Sirene bij de opdrogende beek, zwak van deze leegte

dat je voelt, ben je niet gewoon een droom?

Moord langs de tempelweg, afgescheiden van dit bestaan,

waar je bang voor was.

Deze wereld zal nooit... schoon zijn.

verlaten.

Bitter, nooit meer deze woorden.

Geplaagd door een ketting van gewelddadige herinneringen.

Kilometers kronkelende boomgaard, weven de ruïnes wijd,

onophoudelijk brandend en brandend wit.

Dit gewicht…

Allemaal, verloren...

Serotinal…

Ik was wonderbaarlijk...

Kracht, ondanks de kou.

Verspilling, ondanks het leven, offer je op.

Winden, nodig de stoffige slaap uit

Tijd, meedogenloos vernietig je.

Een vloek overkomt de schemering, ergens echt verloren.

Uiteindelijk onbewust een slaaf van het denken.

Razende ramp, uit de bodemloze diepten

van de geest, ontsnap aan het opkomende tij.

Mist zo meedogenloos, onder de afgematte maan

Gloeiend door, een geschenk van amberbloei.

Dit wachten…

Verdord, nooit meer dit pad.

Al mijn vrede is vervaagd in de dageraad.

Begraven in de boomgaard, gebroeid door bedrog,

verlamd en stil als het graf.

Dit gewicht…

Allemaal, verloren...