Opium -

J’ai peur de mes rêves de faïence

Qui brulent dans ma tête en silence

Sur des nappes de pierres immenses

Et je pense

Le corps en extase dans son corps

Les prières sombres des morts

L’esprit me sert de décor

Et je dors

Et le vent m’entraine dans la laine

Des tissus et des robes affricaines

Je glisse sur un tapis de Bohème

Adieux

Les éclats de verres sous mes pieds

Ne pourront jamais refleter

Le son des violons enchantés, Rêver

Ik ben bang voor mijn aardewerken dromen

Die in stilte in mijn hoofd branden

Op platen van enorme stenen

En ik denk

Het lichaam in extase in zijn lichaam

De donkere gebeden van de doden

De geest dient als mijn achtergrond

En ik slaap

En de wind draagt ​​me in de wol

Afrikaanse stoffen en jurken

Ik glijd uit op een bohemien vloerkleed

Afscheid

De glasscherven onder mijn voeten

Kan nooit reflecteren

Het geluid van betoverde violen, Dreaming