Caruso - Opera Chillout

Qui dove il mare luccica e tira forte il vento

Su una vecchia terrazza davanti al golfo di Surriento

Un uomo abbraccia una ragazza dopo che aveva pianto

Poi si schiarisce la voce e ricomincia il canto

Te voglio bene assaie

Ma tanto, tanto bene sai

È una catena ormai

Che scioglie il sangue dint' e vene sai

Vide le luci in mezzo al mare pensò alle notti là in America

Ma erano solo le lampare e la bianca scia di un’elica

Sentì il dolore nella musica e si alzò dal pianforte

Ma quando vide

La luna uscire da una nuvola

Gli sembrò più dolce anche la morte

Guardò negli occhi la ragazza quegli occhi verdi come il mare

Poi all’improvviso uscì una lacrima e lui credette di affogare

Te voglio bene assaie

Ma tanto, tanto bene sai

È una catena ormai

Che scioglie il sangue dint' e vene sai

Potenza della lirica dove ogni dramma è un falso

Che con un po' di trucco e con la mimica puoi diventare un altro

Ma due occhi che ti guardano così vicini e veri

Ti fan scordare le parole, confondono i pensieri

Così diventa tutto piccolo anche le notti là in America

Ti volti e vedi la tua vita come la scia di un’elica

Ma sì è la vita che finisce ma lui non ci pensò poi tanto

Anzi si sentiva già felice e ricominciò il suo canto

Te voglio bene assaie

Ma tanto, tanto bene sai

È una catena ormai

Che scioglie il sangue dint' e vene sai

Hier waar de zee glinstert en de wind hard waait

Op een oud terras met uitzicht op de Golf van Surriento

Een man knuffelt een meisje nadat ze huilde

Dan schraapt de keel en begint het zingen opnieuw

ik hou zoveel van jou

Maar zo, zo goed weet je

Het is nu een ketting

Die het bloed in de aderen oplost, weet je

Hij zag de lichten midden op zee en dacht aan de nachten daar in Amerika

Maar het waren slechts de lampen en het witte spoor van een propeller

Hij voelde de pijn in de muziek en stond op van de piano

Maar toen hij het zag

De maan komt uit een wolk

Zelfs de dood leek hem zoeter

Ze keek in de ogen van het meisje, die groene ogen als de zee

Toen kwam er plotseling een traan en hij dacht dat hij aan het verdrinken was

ik hou zoveel van jou

Maar zo, zo goed weet je

Het is nu een ketting

Die het bloed in de aderen oplost, weet je

Kracht van opera waar elk drama een vervalsing is

Dat je met een beetje make-up en mimiek een ander kunt worden

Maar twee ogen die je zo dichtbij en oprecht aankijken

Ze laten je de woorden vergeten, ze verwarren gedachten

Dus alles wordt klein, zelfs op nachten daar in Amerika

Je draait je om en ziet je leven als het kielzog van een propeller

Maar ja, het is het leven dat eindigt, maar hij dacht er niet veel over na

Inderdaad, hij voelde zich al gelukkig en hij begon zijn lied opnieuw

ik hou zoveel van jou

Maar zo, zo goed weet je

Het is nu een ketting

Die het bloed in de aderen oplost, weet je