Labyrinten - One More Time

Eko, eko, är det enda jag hör

Ödslig tystnad, bara vindarnas kör

Jag vandrar i en enslig skog

Bland träd och buskar och snår

Jag undrar om jag någonsin

Kommer hitta en väg härifrån?

Iakttagen, men ingen syns till

Kuslig stämning, som ett ödets sigill

Kan inte minnas vad som hänt

Och hur jag hamnade här

Jag märker plötsligt kråkorna

Som på avstånd följer min färd

Dimman tätnar, jag ser ingenting

Allting andas av liv och av död

Så förvirrad jag vacklar omkring

En skrämmande labyrint — men skön

Trött och matt och jag känner mig svag

Måste vila och tänka ett tag

Jag ser ett gammalt slitet hus

Som nötts av stormar och regn

Då vänder plötsligt kråkorna

Och jag står här helt ensam igen

Dimman tätnar, jag ser ingenting

Allting andas av liv och av död

Så förvirrad jag vacklar omkring

En skrämmande labyrint — men skön

Dimman tätnar, jag ser knappt någonting

Så förvirrad jag vacklar omkring

Hasar bortåt mot huset jag sett

Står vid dörren och känner mig rädd

Dörren öppnas och jag kliver in

Kalla kårar — ingen syns till… eller…

Eko, eko, det enda jag hör

Ödslig tystnad, bara råttor som stör

Jag vandrar i ett ensligt hus

Det går inte att vända om

Och undrar om jag någonsin

Kommer hitta en väg härifrån

Echo, echo, is het enige wat ik hoor

Desolate stilte, alleen de wind waait

Ik loop in een eenzaam bos

Tussen bomen en struiken en struikgewas

Ik vraag me af of ik ooit

Zal een uitweg vinden?

Geobserveerd, maar niemand wordt gezien

Griezelige sfeer, als een zegel van het lot

Kan me niet herinneren wat er is gebeurd

En hoe ik hier terecht ben gekomen

Ik zie ineens de kraaien

Die op afstand mijn reis volgt

De mist wordt dikker, ik zie niets

Alles ademt van leven en van dood

Zo verward wankel ik rond

Een eng doolhof - maar mooi

Moe en saai en ik voel me zwak

Moet even rusten en nadenken

Ik zie een oud versleten huis

Versleten door storm en regen

Dan draaien plotseling de kraaien

En ik sta hier weer helemaal alleen

De mist wordt dikker, ik zie niets

Alles ademt van leven en van dood

Zo verward wankel ik rond

Een eng doolhof - maar mooi

De mist wordt dikker, ik kan amper iets zien

Zo verward wankel ik rond

Gedoe naar het huis dat ik zag

Aan de deur staan ​​en bang zijn

De deur gaat open en ik stap naar binnen

Cold corps - niemand is zichtbaar voor... of...

Echo, echo, het enige wat ik hoor

Desolate stilte, alleen verontrustende ratten

Ik loop in een eenzaam huis

Het is niet mogelijk om te keren

En ik vraag me af of ik ooit

Zal een weg vinden vanaf hier