Cornwall -

As the hound obeys the hunters' horn call

So I’m called back home to Cornwall

For that’s where my heart lies buried

'Neath the standing stone

Where a white cross on a black field standing

Proudly waves above the landing place

Beneath the rugged cliffs of Cornwall, my true love

Broken images of memories awaken in my bones

When I do recall the land I left behind that was my home

Sailing out from Falmouth bay way back in nineteen-eighty-three

Green behind the ears, just fifteen years of age, well that was me

Like a fool searching for freedom, roving further far and wide

I set out but I did not return upon the running tide

Where the timeless cliffs resound with mournful echoes of the cries

Of fearless seabirds chasing storm clouds though the silver sky

From the all-night clubs of west Berlin to lonely Pyrenees

From chaotic squats in Amsterdam to New World 'cross the sea

From the forests of New Hampshire to the streets of London Town

Though I loved each place, I could not stay, forever homeward bound

Where the gorse and foxglove dance and sway upon the rolling moors

And the sea wind blow her emerald kiss from north to southern shore

Where a song of stone sings out in-tune to transatlantic waves

If I could but hear that song again, my soul it would be saved

When I die as we must do one and all

Send my body home to Cornwall

Place my bones down with my heart

Beneath the standing stone

Put white cross on black field standing

On my coffin then I’ll finally rest in peace

Within the arms of KERNOW, my true love

Als de hond gehoorzaamt aan de roep van de jager

Dus ik word terug naar huis geroepen naar Cornwall

Want daar ligt mijn hart begraven

'Neath de staande steen'

Waar een wit kruis op een zwart veld staat

zwaait trots boven de landingsplaats

Onder de ruige kliffen van Cornwall, mijn ware liefde

Gebroken beelden van herinneringen ontwaken in mijn botten

Als ik me het land herinner dat ik achterliet, was dat mijn thuis

Zeilen uit de baai van Falmouth, lang geleden in drieëntachtig

Groen achter de oren, net vijftien jaar, nou dat was ik

Als een dwaas die op zoek is naar vrijheid, verder zwervend heinde en verre

Ik ging op weg, maar keerde niet terug bij stromend tij

Waar de tijdloze kliffen weerklinken met treurige echo's van de kreten

Van onverschrokken zeevogels die stormwolken achtervolgen door de zilveren lucht

Van de nachtclubs van West-Berlijn tot de eenzame Pyreneeën

Van chaotische kraakpanden in Amsterdam tot New World 'cross the sea'

Van de bossen van New Hampshire tot de straten van London Town

Hoewel ik van elke plaats hield, kon ik niet blijven, voor altijd op weg naar huis

Waar de gaspeldoorn en vingerhoedskruid dansen en zwaaien op de glooiende heide

En de zeewind blaast haar smaragdgroene kus van noord naar zuidkust

Waar een stenen lied zingt, afgestemd op de transatlantische golven

Als ik dat nummer nog maar eens kon horen, mijn ziel, zou het worden gered

Als ik sterf zoals we moeten doen, één en al

Stuur mijn lichaam naar Cornwall

Leg mijn botten neer met mijn hart

Onder de staande steen

Zet een wit kruis op een zwart veld staand

Op mijn kist, dan rust ik eindelijk in vrede

In de armen van KERNOW, mijn ware liefde