Denial - Omit

The abode of the dearest

In the dark I visit still

From fields and hamlet streets

Echoes become vivid dreams

I pretend to run with them

Without pain as I did then

Immerse myself in memory

The nepenthe of the former me

I mourn its silent passing

I long for its precious time

Every one subliminal line

Undying beauty of faded life

De verblijfplaats van de liefste

In het donker bezoek ik nog steeds

Van velden en gehuchtstraten

Echo's worden levendige dromen

Ik doe alsof ik met ze meeloop

Zonder pijn zoals ik toen deed

Dompel mezelf onder in het geheugen

De nepenthe van de voormalige ik

Ik rouw om zijn stille voorbijgaan

Ik verlang naar zijn kostbare tijd

Elke subliminale lijn

Onsterfelijke schoonheid van het vervaagde leven