Constriction - Omit

I mourn its last embrace

The dark before the fall

In keeping with its pace

In following its call

Go on — journey into

Burns and scars you

Once all beneath it preys

Stings to this day

My mind left aloft, going under

Faceless, thinking it was true

Fabric made to break torn asunder

Never had no one but you

It was left afloat to plunder

I always thought that it would come to this

Your image, darker over the years

Transcending aches amass, constricting me

A burden larger than I can bear

Now, as it ends it does not ease the pain

It lingers, aiding the flow of the tears

Blurred, the winds keep blowing

Slowly moving

Parting clouds are drifting

Gently leaving

Glimmer of the sun’s rays

Filtered through leaves

Rustle of the soft grass

Whispers to me

Hopeless

It seems like it is never ending

All sounds fade

Slowly being blinded

End all my dreams

Drowning as I pause here

I have no care

Solitude, my comfort

Let it all go, release the pain

It can not hold you

Let it all go, cling to the void

Enter the dark

It creeps in, you know it

Persuading you to go

The senses slowing as it begins to flow

It needs no more, it begs no mercy

It feeds, it shelters — my endle

Ik rouw om zijn laatste omhelzing

Het donker voor de herfst

In overeenstemming met zijn tempo

In navolging van zijn oproep

Ga verder — reis naar

Verbrandt en maakt je littekens

Eens alles eronder prooien

Steken tot op de dag van vandaag

Mijn geest ging omhoog en ging ten onder

Gezichtsloos, denkend dat het waar was

Stof gemaakt om uit elkaar te breken

Nooit iemand gehad behalve jij

Het bleef drijven om te plunderen

Ik dacht altijd dat het zover zou komen

Jouw imago, donkerder door de jaren heen

Overstijgende pijnen stapelen zich op, beperken me

Een last groter dan ik kan dragen

Nu het eindigt, verlicht het de pijn niet

Het blijft hangen en helpt de tranen te laten vloeien

Wazig, de wind blijft waaien

Langzaam bewegend

Afscheidende wolken drijven weg

Zachtjes weggaan

Glinstering van de zonnestralen

Gefilterd door bladeren

Geruis van het zachte gras

Fluistert naar mij

Hopeloos

Het lijkt alsof het nooit eindigt

Alle geluiden vervagen

Langzaam verblind worden

Beëindig al mijn dromen

Verdrinken terwijl ik hier pauzeer

het kan me niet schelen

Eenzaamheid, mijn comfort

Laat alles los, laat de pijn los

Het kan je niet vasthouden

Laat het allemaal gaan, klamp je vast aan de leegte

Ga het donker in

Het sluipt erin, je weet het

Je overhalen om te gaan

De zintuigen vertragen als het begint te stromen

Het heeft niet meer nodig, het smeekt geen genade

Het voedt, het beschut — mijn einde