Nostalgic Idealization - Oblomov

Reminiscence

Help me to forget what I miss

Here I don’t want to see

More these days are not my bravest ones

These days seem so abandoned to me

Still the same words but with another melody

Shades’re becoming cold

Maybe I dreamed

Father why have you left me here alone in this darkest times

Take me back home

Childhood’s disapearing in the haze of the years

I can see just smiles but no wrath and no tears

On the wings of yesterday I’ll fly through the blue

Let me hear the music again

I don’t want the new one take me back there

Where the grass is green

Take me where the ocean shines by the crystal clear

Where deep blue fills the sky and rain is tender stroke

Where hapiness and harmony dwell in it’s early form

Kill this cursed moment

Take me back in time

From the burning presence

Where the sun darkly shines

Will the future change these days into the shining light?

Will everything ever be the same as my memories remind me bright?

I hold your hands again in mine

They are cold like a stone

Ardent embace distances with the voice in the wind

I hear it cry

Herinnering

Help me te vergeten wat ik mis

Hier wil ik niet zien

Meer zijn tegenwoordig niet mijn moedigste

Deze dagen lijken me zo verlaten

Nog steeds dezelfde woorden maar met een andere melodie

De tinten worden koud

Misschien heb ik gedroomd

Vader, waarom heb je me hier alleen gelaten in deze donkerste tijden?

Breng me terug naar huis

De kindertijd verdwijnt in de waas van de jaren

Ik zie alleen maar glimlachen, maar geen woede en geen tranen

Op de vleugels van gisteren vlieg ik door het blauw

Laat me de muziek nog eens horen

Ik wil niet dat de nieuwe me daarheen brengt

Waar het gras groen is

Breng me waar de oceaan schijnt door het kristalheldere

Waar diepblauw de lucht vult en regen een zachte streek is

Waar geluk en harmonie wonen in zijn vroege vorm

Dood dit vervloekte moment

Breng me terug in de tijd

Van de brandende aanwezigheid

Waar de zon duister schijnt

Zal de toekomst deze dagen veranderen in het stralende licht?

Zal alles ooit hetzelfde zijn als mijn herinneringen me herinneren?

Ik houd je handen weer in de mijne

Ze zijn koud als een steen

Vurige omarm afstanden met de stem in de wind

Ik hoor het huilen