Eclipse over the Shadowed Land - Nydvind

Darkness, dusk is rising

Darkness grows, covering the world such a shroud

The frozen light of the sun is dying, in moonshades

Goddess of night throne, blinding queen

Eternal moon reign, on a kingdom of dark shapes

The coldest moon is shining on the frozen land

Forsaken in ancient fears in a dark gleam of eclipse

Our mother Earth is diving into obscurity

Nightshades, the dawn will never rise

Nightshades fall upon a sullen and darkened earth

The sun has failed in storming thunder, in a dying shade

Nocturnal creatures from a distant past

Invisible torments, grinding in the lunar clearness

The claws of night prevail in a last embrace

I, Gaia, condemn humanity to endless night

In fear of my night children, the hunters will become the preys

For having betrayed my creation and soiled the sovereign nature

I, mother Earth, knew atrocious sufferings

And now the time to revenge has come

Under the funeral skies, forever

Duisternis, schemering komt op

De duisternis groeit en bedekt de wereld zo'n lijkwade

Het bevroren licht van de zon sterft, in de maanschaduw

Godin van de nachttroon, verblindende koningin

Eeuwige maan heerschappij, op een koninkrijk van donkere vormen

De koudste maan schijnt op het bevroren land

Verlaten in oude angsten in een donkere glans van eclips

Onze moeder aarde duikt in de vergetelheid

Nachtschade, de dageraad zal nooit opkomen

Nachtschade valt op een norse en donkere aarde

De zon is er niet in geslaagd de donder te bestormen, in een stervende schaduw

Nachtdieren uit een ver verleden

Onzichtbare kwellingen, knarsen in de helderheid van de maan

De klauwen van de nacht zegevieren in een laatste omhelzing

Ik, Gaia, veroordeel de mensheid tot een eindeloze nacht

Uit angst voor mijn nachtkinderen zullen de jagers de prooien worden

Voor het verraden van mijn schepping en het bevuilen van de soevereine natuur

Ik, moeder Aarde, kende afschuwelijk lijden

En nu is het tijd om wraak te nemen

Onder de begrafenishemel, voor altijd