El sueño - Nunez

Entre el hombre y el sueño

Escalinata de espuma

En los cordeles de las viejas tuertas

Se sientan los que viven con los ojos

Hay un dolor en cada esquina

Hay un jaguar en cada brazo de la luna

Quinientos soldados verdes

Con sus capas aceituna

Entre el hombre y el sueño

Escalinata de espuma

En los manteles de las niñas yermas

Se tiemplan los cristales de la duda

Hay un telón de lana oscura

Hay un reloj en el regazo de la cuna

Doscientas viudas vuelven

Con sus rojas vestiduras

Y pintaron la pared de azufre

Los hombres se abrigaron con la piel que sufre

Lloraban las esquinas, abrazadas a las cruces

La viudez, el luto del ayer, viene haciendo luces

En las calles hay quebranto, más nunca olvido

Mataron al poeta de los sueños vivos

Silencio, el alba hace mas rojo al trigo

Con el filo de la hoja de la faca escribo

Cuando se queda un pueblo huérfano

Y se ven los callejones tan vacíos

Todos miran a los puestos de las flores

Buscando los colores a un futuro ennegrecío'

Ya no crecen amapolas ni se riega de rocío

La tierra donde lloran los fantasmas

Ya no hay hueco pa' las horas ni regalos pa' los críos

En la casa donde muere la esperanza

Silencio, rompe el silencio un desgarro

Y los abuelos se alimentan de cigarros

El cementerio hace hueco al libertario

Que sigue vivo en las promesas de un rosario

Negro pelo las viudas visten

Con los duelos y las marchas tristes

Allí sigue la pared donde la viste

Recordando a los hermanos que perdiste

Nana niño nana

Del caballo grande

Que no quiso el agua

El agua era negra

Dentro de la rama

Cuando llega al puente

Se detiene y canta

Nana niño nana

Nana niño nana

Nana niño nana

Nana niño nana

Tussen mens en droom

schuim trap

Op de snaren van de oude eenogige

Degenen die leven met hun ogen zitten

Er is pijn om elke hoek

In elke arm van de maan staat een jaguar

vijfhonderd groene soldaten

Met hun olijfkleurige capes

Tussen mens en droom

schuim trap

Op de tafelkleden van onvruchtbare meisjes

De kristallen van twijfel zijn getemperd

Er hangt een gordijn van donkere wol

Op de schoot van de wieg zit een klok

Tweehonderd weduwen keren terug

met zijn rode kleding

En ze schilderden de muur met zwavel

De mannen beschermden zich met de huid die lijdt

De hoeken huilden en omhelsden de kruisen

Weduwschap, de rouw van gisteren, komt lichtjes maken

Op straat is er gebrokenheid, maar ik vergeet het nooit

Ze hebben de dichter van levende dromen vermoord

Stilte, de dageraad maakt het koren roder

Met de rand van het mes schrijf ik

Wanneer een weesstad wordt verlaten

En de steegjes zien er zo leeg uit

Iedereen kijkt naar de bloemenstalletjes

Op zoek naar de kleuren van een zwartgeblakerde toekomst'

Klaprozen groeien niet meer en het wordt ook niet met dauw bewaterd

Het land waar geesten huilen

Er is geen plaats meer voor de uren of cadeautjes voor de kinderen

In het huis waar de hoop sterft

Stilte, verbreek de stilte een traan

En de grootouders voeden zich met sigaretten

De begraafplaats maakt plaats voor de libertariër

Dat leeft nog steeds in de beloften van een rozenkrans

Zwartharige weduwen dragen

Met de duels en de treurige marsen

Daar volgt de muur waar je hem zag

Herinnering aan de broers die je verloor

slaapliedje jongen slaapliedje

van het grote paard

die het water niet wilde

het water was zwart

binnen de tak

Als hij bij de brug komt

stopt en zingt

slaapliedje jongen slaapliedje

slaapliedje jongen slaapliedje

slaapliedje jongen slaapliedje

slaapliedje jongen slaapliedje