Down Where We Belong -

I see the way through the eyes of a winters night

There lies a path where the old trees sway

Through the eyes of winter

Here a solemn stillness holds in the deepening snow

I tread the earth where I must go

Down into the hollows, down where we belong

The ground comes alive — it opens up and through I follow

Down.

I saw the way through the eyes of a winters night

Follow the dreams to the dark to see where the lost be found

Drawn to their silent breath through a hole of decay

There lay a path, a path where the old trees sway

I trod the earth

I am the dweller on the threshold

Taking flight to return — return upon the world

Though I saw no sun

Glad did I live under the wide and misty sky

Securing my belief in the afterlife

Float into the depths, pulled to the core

I swore the ground alive

Through the roots of life ride the tides

Ride the tides!

Down into the hollows, down where we belong

The silence of the fallen glows in the afterlife

The ground comes alive — it opens up and through I follow

Down.

Down where I belong

All is deceased, the spinning leaf will become another

Ik zie de weg door de ogen van een winternacht

Er ligt een pad waar de oude bomen zwaaien

Door de ogen van de winter

Hier heerst een plechtige stilte in de steeds dieper wordende sneeuw

Ik betreed de aarde waar ik heen moet

Naar beneden in de holtes, naar beneden waar we thuishoren

De grond komt tot leven — het gaat open en door ik volg

Omlaag.

Ik zag de weg door de ogen van een winternacht

Volg de dromen tot in het donker om te zien waar de verlorenen te vinden zijn

Aangetrokken tot hun stille adem door een gat van verval

Daar lag een pad, een pad waar de oude bomen zwaaien

Ik heb de aarde betreden

Ik ben de bewoner op de drempel

De vlucht nemen om terug te keren — terugkeer op de wereld

Hoewel ik geen zon zag

Blij dat ik onder de brede en mistige lucht heb geleefd

Mijn geloof in het hiernamaals veiligstellen

Drijf in de diepte, naar de kern getrokken

Ik zwoer de grond levend

Berijd de getijden door de wortels van het leven

Berijd de getijden!

Naar beneden in de holtes, naar beneden waar we thuishoren

De stilte van de gevallenen gloeit in het hiernamaals

De grond komt tot leven — het gaat open en door ik volg

Omlaag.

Beneden waar ik thuishoor

Alles is overleden, het draaiende blad wordt een ander