Pyre - NOTHING MORE

When you opened your eyes on the world for the first time as a child;

how brilliant the colors were;

what a jewel the sun was;

what marvel the stars;

how incredibly alive the trees were… And to love again and again,

and have people to whom we are deeply attached go to sleep and never wake up…

and the laughter echoes only in one’s mind… but then the echo goes…

the memory, the traces are all gone

All your efforts, all your acheivements, all your attainments turning into dust,

nothingness… what is the feeling?

what happens to you?

The idea of God as the potter, the architect of the universe, it makes you feel

that life is, after all, important, that there is someone who cares.

It has meaning, it has sense, and you are valuable in the eyes of the father.

But after a while it got embarrassing, the superstition, the myth,

the absolutely unfounded idea… why does anybody believe that?

So you become an atheist, and then you feel terrible after that because you got

rid of God… but that means you got rid of yourself, you’re just nothing but a

machine… And your idea that you’re a machine is just a machine too…

(a machine in the system)…

So if you think that that’s the way things are, you feel hostile to the world.

You feel that the world is a neurological trap into which you somehow got

caught… trapped… You run from the maternity ward to the crematorium and

that’s it… that’s it… So if you’re a smart kid you commit suicide

Now I want to propose another idea all together… The real you,

is not a puppet which life pushes around.

The real you, the real deep down you,

is the whole universe.

You cannot confine yourself to what happens inside the

skin.

Your skin doesn’t separate you from the world, it’s a bridge.

But just as a magnet polarizes its-self in north and south but its all one

magnet, so experience polarizes itself as «Self» and «Other», but it’s all one

What you call the «External world» is as much YOU as your own body.

Most people think that when they open they’re eyes and look around that what

they are seeing is outside… it seems, doesn’t it, that you are behind your

eyes.

We haven’t realized that life and death, black and white, good and evil,

being and non-being, come from the same center

When you look for your own particularized center of being which is separate

from everything else, you won’t be able to find it.

The only way you’ll know it

isn’t there is if you look hard enough, to find out that it isn’t there.

It isn’t there at all, there isn’t a separate you.

There are, in physical

reality, no such things as separate events

People can’t be talked out of illusions.

If a person believes that the earth is

flat, you can’t talk him out of that, he knows that it’s flat.

He’ll go down to

the window and see that its obvious, it looks flat.

So the only way to convince

him that it isn’t is to say, «Well let’s go and find the edge»

Toen je als kind voor het eerst je ogen op de wereld opende;

hoe schitterend de kleuren waren;

wat een juweel was de zon;

wat verwonderen de sterren;

hoe ongelooflijk levend waren de bomen... En om steeds weer lief te hebben,

en laat mensen aan wie we erg gehecht zijn gaan slapen en nooit meer wakker worden...

en het gelach weergalmt alleen in de geest... maar dan gaat de echo...

de herinnering, de sporen zijn allemaal weg

Al je inspanningen, al je prestaties, al je verworvenheden veranderen in stof,

niets... wat is het gevoel?

wat gebeurt er met je?

Het idee van God als de pottenbakker, de architect van het universum, het geeft je het gevoel

dat het leven tenslotte belangrijk is, dat er iemand is die om je geeft.

Het heeft betekenis, het heeft zin en je bent waardevol in de ogen van de vader.

Maar na een tijdje werd het gênant, het bijgeloof, de mythe,

het absoluut ongegronde idee ... waarom gelooft iemand dat?

Dus je wordt een atheïst en daarna voel je je verschrikkelijk omdat je...

verlost van God... maar dat betekent dat je jezelf kwijt bent, je bent niets anders dan een...

machine… En jouw idee dat je een machine bent, is ook maar een machine…

(een machine in het systeem)…

Dus als je denkt dat de dingen zo zijn, voel je je vijandig tegenover de wereld.

Je hebt het gevoel dat de wereld een neurologische val is waarin je op de een of andere manier bent beland

betrapt... gevangen... Je rent van de kraamafdeling naar het crematorium en

dat is het... dat is het... Dus als je een slimme jongen bent, pleeg je zelfmoord

Nu wil ik nog een ander idee voorstellen... De echte jij,

is geen marionet die door het leven wordt voortgeduwd.

De echte jij, de echte diep van binnen,

is het hele universum.

Je kunt jezelf niet beperken tot wat er gebeurt in de

huid.

Je huid scheidt je niet van de wereld, het is een brug.

Maar net zoals een magneet zichzelf polariseert in het noorden en het zuiden, maar het is allemaal één

magneet, dus ervaring polariseert zichzelf als «Zelf» en «Anders», maar het is allemaal één

Wat jij de 'Externe wereld' noemt, ben jij net zo goed als je eigen lichaam.

De meeste mensen denken dat als ze hun ogen openen, ze om zich heen kijken

ze zien is buiten... het lijkt erop, nietwaar, dat je achter je staat?

ogen.

We hebben ons niet gerealiseerd dat leven en dood, zwart en wit, goed en kwaad,

zijn en niet-zijn, komen uit hetzelfde centrum

Wanneer je op zoek bent naar je eigen specifieke centrum van zijn dat gescheiden is

van al het andere, zul je het niet kunnen vinden.

De enige manier waarop je het weet

is er niet als je goed genoeg kijkt om erachter te komen dat het er niet is.

Het is er helemaal niet, er is geen gescheiden jij.

Er zijn, in fysieke

realiteit, geen dingen als afzonderlijke gebeurtenissen

Mensen kunnen niet uit illusies worden gepraat.

Als iemand gelooft dat de aarde bestaat,

plat, daar kun je hem niet uit praten, hij weet dat het plat is.

Hij gaat naar

het raam en zie dat het duidelijk is, het ziet er plat uit.

Dus de enige manier om te overtuigen

hem dat het niet is, is om te zeggen: "Nou, laten we gaan en de rand zoeken"