Transmute -

I walk among, bear of anything but what I feel it’s me

Lights and shadows orbiting

Eyes for the blindness that once made me see

How do I silence the hunger for

The uncertainty and the unknown?

If I have no, heart to pump

Teeth to rip, nor a throat to gulp

Desperation absolute

Once dwelt -In Earth’s land Plastered

By the filth of imagery

Misanthropist horror

Occupied -In nature’s butchery- Us, passive mammals

Retracing, reviving DNA, through ape and lizard

Aware now of what wasn’t meant to be forgotten

We come from one All

Just like solar rays project through a cloud wall

Or cold air beneath wings that need sustain

A dim presence of life appeared in my horizon

Not regretting what pain can cause me

Since I do not desire to come back

There is no medicine that will help me to seek my track

Under the cover of a wavering mantle

My way lighted by the spell of a quartz stone candle

My old archetypes tremble by its intoxicating perfume

-Slithering inevitably

And in a silken desert it expands towards the edge of, towards the edge of the

future

-Morphing countless times embodying life realms

Fractalizing the lines consuming us, the paradox, as above, so below

At the onset, a promise of revelation, of communion, connection silence the

whole

I… we…are leaving

Ik loop tussen, draag van alles behalve wat ik voel dat ik het ben

Lichten en schaduwen in een baan

Ogen voor de blindheid die me ooit deed zien

Hoe stil ik de honger naar

De onzekerheid en het onbekende?

Als ik geen heb, hart om te pompen

Tanden om te scheuren, geen keel om naar te slikken

Wanhoop absoluut

Eens gewoond -In het land van de aarde gepleisterd

Door de vuiligheid van beelden

Misantropische horror

Bezet -In de slagerij van de natuur- Wij, passieve zoogdieren

Herleiden, herleven van DNA, door middel van aap en hagedis

Nu bewust van wat niet bedoeld was om te worden vergeten

We komen uit één All

Net zoals zonnestralen door een wolkenmuur projecteren

Of koude lucht onder vleugels die ondersteuning nodig hebben

Een vage aanwezigheid van leven verscheen aan mijn horizon

Geen spijt van de pijn die me kan bezorgen

Omdat ik niet wil terugkomen

Er is geen medicijn dat me zal helpen mijn spoor te vinden

Onder de dekking van een wankelende mantel

Mijn weg verlicht door de betovering van een kaars van kwartssteen

Mijn oude archetypen beven door zijn bedwelmende parfum

- Onvermijdelijk glijden

En in een zijden woestijn breidt het zich uit naar de rand van, naar de rand van de

toekomst

-Ontelbare keren van gedaante veranderen om levensgebieden te belichamen

Fractaliseren van de lijnen die ons verteren, de paradox, zoals boven, zo beneden

Aan het begin, een belofte van openbaring, van gemeenschap, verbinding stilte de

geheel

Ik... we... gaan weg