Dark Reverence - noire

Burnt by a sky frozen in time I fade to night

For I have swallowed the sun

Black is the light that shines on my soul

Unheard are my cries, so far is the shore

Cold so cold are my tears

The darkness it hears my cries

The blackest of hearts will never repent

Grief is the path of dark reverence

Within a grey forest of a dead autumn night

Awakens a true dawn of eternal frost

That’s captured within the eternity of my eyes

A weakness bestowed on those who crawl to their cross

At the edge of innermost desires

To summons the black winds from ages unknown

Haunt me now with whispers of fire

Echoing throughout my wicked soul

Burnt by a sky frozen in time I fade to night

For I have swallowed the sun

Black is the light that shines on my soul

Unheard are my cries, so far is the shore

Cold so cold are my tears

The darkness it hears my cries

The blackest of hearts will never repent

Grief is the path of dark reverence

Bathed in the blood of the night

As I feel eternity open wide

Night rapture my soul

Called to the darkness below

A heart cold as ice will take solace in lights demise

On a frozen winds breath

embrace death and patiently wait for the sign

Verbrand door een hemel bevroren in de tijd vervaag ik tot de nacht

Want ik heb de zon ingeslikt

Zwart is het licht dat op mijn ziel schijnt

Ongehoord zijn mijn kreten, zo ver is de kust

Koud zo koud zijn mijn tranen

De duisternis die mijn geschreeuw hoort

De zwartste harten zullen zich nooit bekeren

Verdriet is het pad van donkere eerbied

In een grijs bos van een dode herfstnacht

Wekt een ware dageraad van eeuwige vorst

Dat is vastgelegd in de eeuwigheid van mijn ogen

Een zwakte voor degenen die naar hun kruis kruipen

Aan de rand van diepste verlangens

Om de zwarte wind van onbekende tijden op te roepen

Achtervolg me nu met gefluister van vuur

Weergalmt door mijn slechte ziel

Verbrand door een hemel bevroren in de tijd vervaag ik tot de nacht

Want ik heb de zon ingeslikt

Zwart is het licht dat op mijn ziel schijnt

Ongehoord zijn mijn kreten, zo ver is de kust

Koud zo koud zijn mijn tranen

De duisternis die mijn geschreeuw hoort

De zwartste harten zullen zich nooit bekeren

Verdriet is het pad van donkere eerbied

Badend in het bloed van de nacht

Terwijl ik voel dat de eeuwigheid wijd openstaat

De nacht verovert mijn ziel

Geroepen naar de duisternis beneden

Een hartverkoudheid als ijs zal troost putten in de ondergang van het licht

Bij een bevroren wind ademen

omarm de dood en wacht geduldig op het teken