Universal Disorder - Noctem

Knelt down under the black veil of night,

Watching the eyes of an enraged sky.

Wrapped around the twisted trees,

The darkness of the marsh reflected his sheen.

To observe the eternal stars he was falling through the sun.

Fleeting fragments illuminate the human journey.

The glow of his decadence, the brightness of his purity.

Once again the infinite chaos is raised above all else.

Sacred Q’uk’umatz, awake from your sleep, spread your divine wings.

The stars rise up above all the infinite,

Until the spheres have turned twenty-six thousand years,

to line up the axis of the heavens and the past will come to you.

Neergeknield onder de zwarte sluier van de nacht,

Kijken naar de ogen van een woedende lucht.

Gewikkeld rond de verwrongen bomen,

De duisternis van het moeras weerspiegelde zijn glans.

Om de eeuwige sterren te observeren viel hij door de zon.

Vluchtige fragmenten belichten de menselijke reis.

De gloed van zijn decadentie, de helderheid van zijn zuiverheid.

Opnieuw wordt de oneindige chaos boven alles verheven.

Heilige Q'uk'umatz, ontwaak uit je slaap, spreid je goddelijke vleugels.

De sterren rijzen op boven al het oneindige,

Totdat de sferen zesentwintigduizend jaar zijn geworden,

om de as van de hemel uit te lijnen en het verleden zal naar je toe komen.