Nightside Glance -

My life is going fast, to ashes i will burn

The wind will scatter my dust

My soul will fly and not return …

I don’t live in hell, nor paradise

I see eternal dark in my eyes

My heart was eaten by a flock of crows

My soul is locked in the cold underground

My death was the start of a torturing way:

Disfigured flesh and the smell of decay

The punishment was relentless so much

The demons are watching me but they’re don’t touch …

Last sigh and glance…

No second chance …

Feel / the fever on my skin /

Who gives me the defence / from my deadly sin?

The nightside glance / is watching my back

Send me to the dream / press my frail neck

The moon is shining like the sun in my unnecessary life

The moonlight path is sending me to the land where i’ll never die

The majesty of frozen nature receives me and embraces

By the hands and covers me with a snowstorm in my grave

In my life like in this forest i’ll make my way through

Just the moon is sympathizing, it is suffering, too

I leave this land, staring at the sky, flying to the stars

Just one light was in my life, this light was the dark …

Turned out / from the life /

And unaccepted in paradise

In this life / i am lost

I fly in the night sky like a ghost

Mijn leven gaat snel, tot as zal ik verbranden

De wind zal mijn stof verstrooien

Mijn ziel zal vliegen en niet terugkeren...

Ik woon niet in de hel, noch in het paradijs

Ik zie eeuwig donker in mijn ogen

Mijn hart werd opgegeten door een zwerm kraaien

Mijn ziel is opgesloten in de koude ondergrond

Mijn dood was het begin van een martelende manier:

Misvormd vlees en de geur van verval

De straf was zo meedogenloos

De demonen kijken naar me, maar ze raken elkaar niet aan...

Laatste zucht en blik…

Geen tweede kans...

Voel / de koorts op mijn huid /

Wie geeft mij de verdediging / van mijn hoofdzonde?

De nachtelijke blik / let op mijn rug

Stuur me naar de droom / druk op mijn zwakke nek

De maan schijnt als de zon in mijn onnodige leven

Het maanlichtpad stuurt me naar het land waar ik nooit zal sterven

De majesteit van de bevroren natuur ontvangt me en omhelst

Door de handen en bedekt me met een sneeuwstorm in mijn graf

In mijn leven zoals in dit bos zal ik me een weg banen

Alleen de maan sympathiseert, hij lijdt ook

Ik verlaat dit land, starend naar de lucht, vliegend naar de sterren

Er was maar één licht in mijn leven, dit licht was het donker...

bleek / uit het leven /

En niet geaccepteerd in het paradijs

In dit leven / ik ben verloren

Ik vlieg in de nachtelijke hemel als een spook