Christabel - Nicodemus

«Tis the middle of the night by the castle clock

And the owls have awakened the crowing cock

Tu-whit!

Tu-whoo!

And bark again, the crowing cock

How drowsily it crew»

This exquisite child of the Baron roams

Through the forest mesmerized by moonlight alone

Here she dreams in fear, for her betrothed knight

Until her prayers are torn asunder by a moan of fright

What evil secrets lie behind the giant oak?

A desperate vision of female perfection dressed in white

She glittered to the eye, sensual and luminescent

She seems to glow, she seemed to glow…

How did she come to the lands of Sir Leoline?

Will her prayers protect her night so well?

Hush, healing heart of Christabel!

Revealed to her upon the asking of maiden lost

The name of Geraldine and the story of…

Crime against a lady of noble line

For she did tell a strange and frightful tale, with voice so sweet

She shall enchant, she will entrance

Her glow would cast a shadow that would…

Swallow the sweet child whole

A willing audience here in the wood shrouded cold

Left to wait in brisk midnight, by dark and faceless rouges

She makes demand on thy lady’s hand

To see this maiden home

Together women of night make haste for candlelight

To the estate of Sir Leoline, to hell it chimes

To rest her there for the evening to pass unfold

Over the moat to the gate of his chivalry bold

Geraldine fell, sweet Christabel

Carry her over the threshold well

Though up she came as if she never were in pain

Past the hearth and into the view of the portrait of Baron

But when the lady passed

There came a tongue of light, and a fit of flame

Thy temptress is divine!

«Sweet Christabel, her feet doth bare

And jealous of the listening air

They steal their way from stair to stair

Now in the glimmer, and now in the gloom

And now they pass the Baron’s room

As still as death, with stifled breath

And now they have reached her chamber door

And now Geraldine doth press down

The rushes of the chamber floor

Christabel trims the light

And makes it bright again!»

The forlorn maiden drinks

A wild flower wine for Geraldine

Standing now in pride, she summons her savior

«Quoth Christabel, so let it be

And as the lady bade did she

Her gentle limbs dis he undress

And lay down in her loveliness.»

And as she lay in wait

Her heart will race for the night to wait for

A sinful view she keeps

As robes fall to the maiden’s feet

Eves that burn the soul

She lay beside this latest prize

And in her words she doth told

Her prisoner, in arms she holds:

«In the touch of this bosom there worketh a spell

Which is lord of thy utterance, Christabel

Thou knowest tonight, and wilt know tomorrow

This mark of my shame, this seal of my sorrow.»

…Sunrise…

Oh what evil night was this?

To wake the morn in sinful bliss?

Her look askance seethes disease

For the dawn hath no rest when by sin she pleased

With tear for if her mother near

A watching angel hath no fear

From her death she came from her desire

To be loved, returned by this noble sire

But now upon the waking moans of dawn

Her magic lay me still at mouth

Anxious mements with the drawing in of breath

Be still my beating hear, for it doth quake beneath my breast!

My father kind and strong for now he gaze upon

The beauty that stands before his noble grace

Her name and face ring familiar

A lost friend by poisoned words

So long ago buy now his daughter here

The Bard he bade make haste

To right the words of time lost wrongs

To move swiftly and carry verse to his dear lost friend

But the Bard awaits to tell a tale, a dream to him last night

A dove with voice of mine, as upon it’s neck a snake doth feed

And swelled it’s neck as if swelled hers

Christabel escapes the dying trance of beauty

And gains her senses, paused, and silently prayed

She dare not allow the unholy passions reign

As she doth fall to the Barron’s feet

So by her father’s countenance she may be saved

Here upon the castle floor, she cries in bitter anguish

Her secrets of the passing night, she dare not tell

Sweet Chrstabel doth pleads for her father to heed her wishes

Upon her lost mother’s seal to send the creature

Back to the night from whence it came

«Within the Baron’s heart and brain

If thoughts, like these, had any share

They only swelled his rage and pain

And did but work confusion there

His heart was cleft with pain and rage

His cheeks they quivered, his eyes were wild

Dishonored thus in his old age:

Dishonored by his only child.»

«And all his hospitality

To the wronged daughter of his friend

By more than woman’s jealousy

Brought thus to a disgraceful end…

He rolled his eye with stern regard

Upon the gentle minstrel bard

And said in tones abrupt, austere…

'Why Bracy!

Dost thou loiter here?!

I bade thee hence!'

The bard obeyed

And turning from his own sweet maid

The aged knight, Sir Leoline

Led forth the lady Geraldine!»

«Het is midden in de nacht bij de kasteelklok

En de uilen hebben de kraaiende haan gewekt

Tu-wit!

Tu-hoe!

En weer blaffen, de kraaiende haan

Hoe slaperig het bemanning»

Dit voortreffelijke kind van de baron zwerft rond

Door het bos gebiologeerd door alleen maanlicht

Hier droomt ze in angst, voor haar verloofde ridder

Totdat haar gebeden worden verscheurd door een gekreun van angst

Welke kwade geheimen liggen er achter de gigantische eik?

Een wanhopige visie van vrouwelijke perfectie gekleed in het wit

Ze glinsterde voor het oog, sensueel en stralend

Ze lijkt te gloeien, ze leek te gloeien...

Hoe kwam ze naar het land van Sir Leoline?

Zullen haar gebeden haar nacht zo goed beschermen?

Stil, genezend hart van Christabel!

Aan haar geopenbaard op verzoek van verloren maagd

De naam van Geraldine en het verhaal van...

Misdaad tegen een dame van nobele lijn

Want ze vertelde een vreemd en angstaanjagend verhaal, met zo'n zoete stem

Ze zal betoveren, ze zal binnenkomen

Haar gloed zou een schaduw werpen die...

Slik het lieve kind heel door

Een gewillig publiek hier in het bos, gehuld in kou

Overgelaten om te wachten in stevige middernacht, door donkere en gezichtsloze rouges

Ze vraagt ​​om de hand van uw dame

Om dit maagdelijke huis te zien

Samen haasten vrouwen van de nacht zich naar kaarslicht

Naar het landgoed van Sir Leoline, het klokkenspel

Om haar daar te laten rusten zodat de avond zich ontvouwt

Over de gracht naar de poort van zijn ridderlijkheid

Geraldine viel, lieve Christabel

Draag haar goed over de drempel

Hoewel ze overeind kwam alsof ze nooit pijn had

Voorbij de haard en in het zicht van het portret van Baron

Maar toen de dame passeerde

Er kwam een ​​tong van licht en een vlaag van vuur

Uw verleidster is goddelijk!

«Lieve Christabel, haar voeten zijn bloot

En jaloers op de luisterlucht

Ze sluipen van trap naar trap

Nu in het glimmer, en nu in de duisternis

En nu komen ze langs de kamer van de baron

Zo stil als de dood, met gesmoorde adem

En nu hebben ze haar kamerdeur bereikt

En nu drukt Geraldine naar beneden

De biezen van de kamervloer

Christabel trimt het licht

En maakt het weer helder!»

Het verlaten meisje drinkt

Een wilde bloemenwijn voor Geraldine

Ze staat nu trots en roept haar redder

«Quoth Christabel, dus laat het zo zijn

En zoals de dame beval, deed ze dat

Haar zachte ledematen ontkleden hem

En leg je neer in haar lieflijkheid.»

En terwijl ze op de loer lag

Haar hart zal racen voor de nacht om op te wachten

Een zondige mening die ze vasthoudt

Als gewaden vallen aan de voeten van het meisje

Eva's die de ziel verbranden

Ze lag naast deze laatste prijs

En in haar woorden vertelde ze het

Haar gevangene, in de armen houdt ze vast:

«In de aanraking van deze boezem werkt een spreuk

Dat is de heer van uw uitspraak, Christabel

Gij weet het vanavond en zult het morgen weten

Dit teken van mijn schaamte, dit zegel van mijn verdriet.»

…Zonsopkomst…

Oh welke slechte nacht was dit?

Om de ochtend wakker te maken in zondige gelukzaligheid?

Haar blik kookt ziekte

Want de dageraad heeft geen rust wanneer ze door zonde behaagde

Met traan voor als haar moeder in de buurt is

Een waakzame engel kent geen angst

Uit haar dood kwam ze voort uit haar verlangen

Om geliefd te zijn, teruggegeven door deze nobele vader

Maar nu bij het kreunen van de dageraad

Haar magie legde me stil bij mijn mond

Angstige herinneringen met het inademen

Wees stil mijn kloppende hoor, want het beeft onder mijn borst!

Mijn vader vriendelijk en sterk voor nu staarde hij naar

De schoonheid die voor zijn nobele gratie staat

Haar naam en gezicht komen bekend voor

Een verloren vriend door vergiftigde woorden

Zo lang geleden koop nu zijn dochter hier

De bard beval hij zich te haasten

Om de woorden van verloren tijd recht te zetten

Om snel te bewegen en vers naar zijn dierbare verloren vriend te brengen

Maar de bard wacht om hem een ​​verhaal te vertellen, een droom voor hem vannacht

Een duif met stem van mij, zoals op zijn nek een slang voedt

En zwol zijn nek op alsof die van haar was opgezwollen

Christabel ontsnapt aan de stervende trance van schoonheid

En komt weer bij zinnen, pauzeert en bidt in stilte

Ze durft de onheilige hartstochten niet te laten heersen

Terwijl ze voor de voeten van de Barron valt

Dus door het gelaat van haar vader kan ze worden gered

Hier op de kasteelvloer huilt ze van bittere angst

Haar geheimen van de afgelopen nacht durft ze niet te vertellen

Sweet Chrstabel smeekt haar vader om gehoor te geven aan haar wensen

Op het zegel van haar verloren moeder om het wezen te sturen

Terug naar de nacht waar het vandaan kwam

«In het hart en de hersenen van de baron

Als gedachten, zoals deze, enig aandeel hadden

Ze deden zijn woede en pijn alleen maar toenemen

En werkte daar alleen maar verwarring

Zijn hart was gespleten van pijn en woede

Zijn wangen trilden, zijn ogen stonden wild

Aldus onteerd op zijn oude dag:

Onteerd door zijn enige kind.»

«En al zijn gastvrijheid

Aan de benadeelde dochter van zijn vriend

Door meer dan de jaloezie van de vrouw

Zo tot een schandelijk einde gebracht...

Hij rolde met zijn ogen met een strenge blik

Op de vriendelijke minstreelbard

En zei abrupt, sober...

'Waarom Bracy!

Hangt u hier rond?!

Ik beval u op te staan!'

De bard gehoorzaamde

En zich afkerend van zijn eigen lieve meid

De bejaarde ridder, Sir Leoline

Leidde dame Geraldine naar voren!»